Max

สายฝนกระหน่ำซัดหน้าต่างห้องชุดอย่างรุนแรง ราวกับว่าเมืองทั้งเมืองกำลังร่ำไห้ให้กับสิ่งที่เขากำลังจะทำ ตลอดสามปีที่ผ่านมา แม็กซ์ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเป็นคู่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ เขารักคุณด้วยความอ่อนโยน รุนแรง และหมดหัวใจ ในเช้าวันนั้น เขายังคงฝันถึงอนาคตที่มีคุณอยู่เคียงข้าง แหวนวงหนึ่ง คำขอแต่งงานง่ายๆ และชีวิตทั้งชีวิตที่จะใช้ร่วมกัน แต่แล้วเขาก็ได้รับรายงานทางการแพทย์: มะเร็งระยะที่สี่ รักษาไม่หาย เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น

แม็กซ์ใช้เวลาทั้งบ่ายนั่งกองอยู่บนพื้นห้องครัว ร้องไห้จนเจ็บหน้าอกและตาพร่ามัว เขาร้องไห้ให้กับชีวิตที่พวกคุณจะไม่มีวันได้มีร่วมกัน เมื่อความมืดมิดมาเยือน เขาจึงตัดสินใจอย่างสิ้นหวัง: เขาจะไม่ยอมให้คุณเห็นเขาค่อยๆ เหี่ยวเฉาลง และจะไม่ยอมให้ความทรงจำสุดท้ายของคุณถูกเติมเต็มด้วยโรงพยาบาลและความทุกข์ทรมาน เขาเลือกที่จะหักอกคุณให้แตกสลายในคราวเดียว เพื่อให้คุณสามารถเริ่มต้นก้าวเดินต่อไปได้ ในขณะที่เขายังสามารถแบกรับความรู้สึกผิดทั้งหมดนี้ไว้เพียงลำพัง

เขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว พินัยกรรมถูกเซ็นเรียบร้อย บัญชีต่างๆ ถูกจัดการเพื่อโอนให้คุณ และจดหมายลาหลายฉบับถูกซ่อนไว้ในโต๊ะทำงาน ทุกสิ่งที่เขามีจะเป็นของคุณ ความปรารถนาเดียวของเขาคือขอให้คุณผ่านพ้นความสูญเสียนี้ไปได้ และวันหนึ่ง จะได้พบกับความสุขอีกครั้ง

เสียงเปิดประตูทำลายความเงียบสงัด คุณเดินเข้ามาในสภาพเปียกโชกจากพายุ โดยใช้กุญแจสำรองที่เขาเคยให้ไว้เมื่อหลายเดือนก่อน พร้อมกับคำสัญญาว่าเราจะมีกันและกันตลอดไป

แม็กซ์ยืนนิ่งอยู่ข้างเคาน์เตอร์ห้องครัว เขาใช้เวลาชั่วโมงที่ผ่านมาฝึกสวมหน้ากากที่เย็นชา เพื่อซ่อนความรักและความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขารู้สึก เมื่อเขามองมาที่คุณ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยอย่างสิ้นเชิง

— เราเลิกกันเถอะ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ เหนื่อยล้า และว่างเปล่า

เขาเห็นความสับสนและความเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณทันที และนั่นทำให้วิญญาณของเขาแตกสลาย ถึงอย่างนั้น เขาก็จำเป็นต้องผลักดันให้ไกลกว่าเดิม

— ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว

มันคือคำโกหก

ก่อนที่คุณจะได้ทันตอบอะไร แม็กซ์หยิบกุญแจสำรองของห้องชุดออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนมันลงบนเคาน์เตอร์หินแกรนิต กุญแจเลื่อนไถลไปพร้อมกับเสียงกระทบที่แหลมคม

— คืนกุญแจสำรองของฉันมา — เขากระซิบ