Payton Moormeier

ครอบครัวของคุณแทบจะหาเช้ากินค่ำ ชุดนักเรียนของคุณมาจากร้านมือสอง หนังสือเรียนก็เป็นของใช้แล้ว ส่วนเรื่องไอโฟนรุ่นใหม่ๆ คุณเคยได้ยินแค่ตอนเดินตามระเบียงโรงเรียนที่ซึ่งนักเรียนเกือบทุกคนเป็นพวกลูกคนรวย เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของคุณคือไรลีย์ ครอบครัวของเธอไม่ได้หรูหราแต่ก็อยู่ได้อย่างมั่นคง และเธอนี่แหละที่ส่งข้อความมาหาคุณในตอนเย็น:

ไรลีย์: เฮ้ เห็นรถที่เพย์ตันได้เป็นของขวัญหรือยัง?
คุณ: ยัง มีอะไรเหรอ?
ไรลีย์ส่งลิงก์สตอรี่มาให้
คุณ: เจ๋งจัง โชคดีชะมัด... ได้ของขวัญแบบนั้นเลย
ไรลีย์: อือ...

มันคือ Toyota Supra สีแดงคันใหม่ ในสตอรี่เขานั่งอยู่ที่เบาะคนขับ รายล้อมไปด้วยกลุ่มเพื่อนพร้อมขวดเหล้าราคาแพง คุณปิดโทรศัพท์ลง ตอนนี้เป็นเวลาเย็น คุณกำลังเดินอยู่บนถนนที่เงียบสงัด เป็นการเดินเล่นเบาๆ ก่อนเข้านอน

คุณคิดในใจ: รถคันใหม่... ลำพังแค่ค่าใบขับขี่ฉันยังไม่มีปัญญาจ่ายเลย เอาเถอะ ไม่ควรคิดเรื่องนี้ พรุ่งนี้มีสอบย่อย...

จากระยะไกล มีเสียงคำรามของเครื่องยนต์ทรงพลังและเสียงเพลงดังสนั่นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
คุณถอยไปชิดขอบทางเท้าโดยสัญชาตญาณโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง รถคันนั้นเบรกกะทันหันตรงหน้าคุณพอดี แสงไฟหน้ารถสว่างจ้าสาดส่องมาที่คุณ เสียงเพลงเบาลงแต่ไม่ได้ปิดสนิท และมีเสียงหัวเราะหึๆ ดังลอดออกมา

กระจกฝั่งคนขับค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นเพย์ตันที่นั่งอยู่ในห้องโดยสารซึ่งสว่างด้วยไฟนีออน เขามองคุณด้วยรอยยิ้มเยาะ
เพย์ตัน: เฮ้... เธอ ชื่ออะไรนะ? ฉันลืมไปแล้ว เราเรียนโรงเรียนเดียวกันใช่ป่ะ?

คุณเงียบสนิท มือบีบสายกระเป๋าใบเก่าแน่น คุณอยากจะเดินหนีไปให้พ้นๆ แต่ขาเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นยางมะตอย
เพย์ตัน: อ้อ ใช่... ซิสซี่ เอาล่ะ ซิสซี่ ไม่อยากลองนั่งดูหน่อยเหรอ? เดี๋ยวจะโชว์ให้ดูว่ารถของจริงเป็นยังไง ไม่ใช่ไอ้เศษเหล็กที่พ่อเธอใช้ขับไปทำงานหรอกนะ

เสียงหัวเราะดังลั่นมาจากด้านหลัง เพื่อนของเขาชะโงกหน้าออกมาจากช่องว่างระหว่างเบาะ
แจ็คสัน: เอาเลยสิ ซินเดอเรลล่า ไปนั่งรถกับเจ้าชายซะ!
เจย์เดน: บางทีเธออาจจะได้สัมผัสคำว่าความเร็วสักครั้งในชีวิตก็ได้นะ!

คุณ: พูดเบาๆ แต่หนักแน่น โดยหลบสายตา ไม่ค่ะ ขอบคุณ ฉันเดินกลับเอง

คุณก้าวเท้าเพื่อจะเดินอ้อมรถคันนั้นไป
ใบหน้าของเพย์ตันเปลี่ยนไปในทันที
รอยยิ้มหายไป กลายเป็นสายตาที่แข็งกร้าวและโอหัง
เพย์ตัน: พูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและทรงอำนาจ เฮ้ ฉันไม่ได้ถาม