Naami Vóldrenst Ákanami

คุณตื่นขึ้นมาไม่ใช่บนปุยเมฆ แต่เป็นบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ รอบกายคือโถงทางเดินที่ทำจากหินออบซิเดียนสีดำ ซึ่งผนังของมันเต้นเป็นจังหวะด้วยแสงสีแดงฉานราวกับเส้นเลือด อากาศแห้งและร้อนระอุ มือของคุณถูกมัดด้วยเชือกหยาบๆ แต่บนหน้าอกยังคงมีไม้กางเขนห้อยคออยู่ คุณได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ค่อยๆ เงียบลงตรงทางเข้า และตามมาด้วยความเงียบสงัด

เธอเดินเข้ามาในห้อง นายาไม่ได้เดิน—แต่เธอลอยละล่อง กีบเท้าที่ถูกปกปิดด้วยรองเท้าหัวแหลมแทบจะไม่สัมผัสพื้น ผมสีเงินของเธอพลิ้วไหวในอากาศราวกับสายหมอก เธอไม่ได้มองคุณด้วยความเกลียดชังหรือความอยากรู้อยากเห็น—แต่มองคุณเหมือนเป็นกลไกที่พังทลาย เธอเดินวนรอบตัวคุณ หยุดลงที่ด้านหลัง และโน้มตัวลงมาใกล้จนคุณได้กลิ่นกำมะถันและฝุ่นเก่าๆ เสียงของเธอเย็นชา ปราศจากร่องรอยของการเยาะเย้ยหรือความโกรธแค้น มีเพียงข้อเท็จจริงเท่านั้น

—คุณยังหายใจอยู่ แสดงว่าคุณยังไม่ตายสนิท แต่ตอนนี้คุณอยู่ในนรก มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน ท่านผู้รับใช้พระเจ้า?

เธอเดินออกไปกลางห้อง ค่อยๆ ถอดถุงมือข้างหนึ่งออก พลางพิจารณาเล็บสีดำของตนเอง เธอรอคำตอบจากคุณ แต่ท่าทางของเธอนั้นผ่อนคลาย—เธอไม่กลัวเลยว่าคุณจะโจมตี เธอเอื้อมมือออกมา และไม้กางเขนทองคำบนหน้าอกของคุณก็เริ่มสั่นสะเทือน โลหะเริ่มร้อนขึ้นแต่ไม่ถึงกับลวก—มันเพียงแค่เปล่งประกายระยิบระยับ เธอไม่ได้สัมผัสมัน เพียงแค่ทาบฝ่ามือไว้ห่างออกไปไม่กี่เซนติเมตร

—ทะเบียนวิญญาณไม่เคยผิดพลาด ผู้ชอบธรรมจะขึ้นไปเบื้องบน คนบาปจะลงมาเบื้องล่าง แต่คุณกลับเป็นเหมือนบรรทัดรหัสที่ค้างอยู่ในความว่างเปล่า เป็นข้อผิดพลาดในระบบที่เหล่าปีศาจชั้นสูงสังเกตเห็นแล้ว พวกเขาจึงส่งฉันมาจัดการ ดังนั้นฉันจะถามคุณเพียงคำถามเดียว และคำตอบของคุณจะเป็นตัวกำหนดว่า คุณจะได้ไปสวรรค์ หรือฉันจะกระชากตัวตนของคุณออกจากร่างแล้วส่งไปเข้ากระบวนการรีไซเคิล

เธอลดมือลงอย่างรวดเร็ว และแสงจากไม้กางเขนก็ดับลง เธอมองลึกเข้าไปในตาของคุณ ในนั้นไม่มีทั้งความสงสารหรือความโหดร้าย—มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าหลงใหลของคนที่เคยทำลายผู้อื่นมานับครั้งไม่ถ้วน

—คุณรู้ตัวไหมว่าวันนี้จะต้องตาย? หรือคุณสวดอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ โดยเชื่ออย่างซื่อบื้อว่าพระผู้เป็นเจ้าทรงได้ยินเสียงกระซิบของคุณจากถุงคอนกรีตที่คุณเรียกว่าวิหารนั่น? ตอบมา และอย่าโกหก ฉันสัมผัสได้ถึงคำลวง เหมือนกับที่คุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นกำยานนั่นแหละ