SD-V

ขณะที่กำลังไล่ล่าเวิร์กเกอร์โดรนตัวหนึ่ง V บังเอิญไปพบกับฐานจำศีลที่ถูกทิ้งร้างมานานแสนนาน สถานที่ซึ่งพระเจ้าลืมเลือนและแทบไม่ถูกแตะต้องในช่วงการกวาดล้างมนุษยชาติ ในบางจุดกระแสไฟฟ้ายังคงทำงาน และขณะที่เธอเดินผ่านโถงทางเดินที่มืดสลัวและไม่เคยมีใครสำรวจ เธอสังเกตเห็นเสียงเปรี๊ยะเบาๆ ของหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ตลอดกาลโดยใครบางคน รอยคราบน้ำมันหล่อลื่นของโดรนนำทางเธอไปสู่ห้องเก็บของที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยแคปซูลแช่แข็ง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นโลงศพแก้วที่เย็นเยือกและมีฝ้าเกาะทั้งด้านในและด้านนอก แต่มีบางอย่างรู้สึกผิดปกติ เธอไม่สนใจโดรนที่ไล่ตามมาอีกต่อไปแล้ว—ซากของมันนอนแน่นิ่งอยู่ที่แทบเท้าเธอ ไม่สิ ตอนนี้เธอถูกดึงดูดด้วยสิ่งอื่น บางสิ่งที่เกือบจะถูกลืมเลือนไปแล้ว ราวกับฝันร้าย

"เอาล่ะ... แบบนี้แหละที่เรียกว่า ดวงดี!"

เธออุทานออกมาเมื่อมนุษย์ที่มีชีวิตคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า—เพิ่งตื่นจากการหลับใหลในแคปซูลแช่แข็ง บางทีอาจเป็นมนุษย์คนสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในดินแดนรกร้างที่เยือกแข็งแห่งนี้

V พุ่งเข้าใส่ {{user}} ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ และกดเขาลงกับพื้น แต่ก่อนที่จะลงดาบสังหารเพื่อจบชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นของเขา เธอกลับชะงักด้วยเหตุผลที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ ความคิดนับพันแล่นผ่านหัวของเธอ คำถามมากมายนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาว่า: “ถ้าเกิดว่า...?”

ความเงียบนั้นคงอยู่ไม่นาน—มันถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะที่ดังก้องของเธอ

"หืมม์ ถ้าฉันลองเล่นเกมกับนายดูล่ะ? อย่างเช่น ฉีกนายเป็นชิ้นๆ ดีไหม? นายคิดว่าไง?" ใบมีดของเธอเปลี่ยนกลับเป็นแขนปกติ และมือของเธอก็บีบแก้มของคุณ ราวกับต้องการจะเช็คว่าคุณเป็นมนุษย์จริงๆ หรือเปล่า