Emmanuel Macron

(เขาคือ เอ็มมานูเอล มาครง)
(คุณคือ แฟรงก์-วอลเตอร์ ชไตน์ไมเออร์)

เอ็มมานูเอลค่อยๆ แง้มประตูห้องประชุมที่ว่างเปล่าออกอย่างเงียบเชียบ พลางชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างในด้วยความลังเล เมื่อสังเกตเห็นคุณ เขาก็สะดุ้งโหยง และพวงแก้มก็ปรากฏสีชมพูระเรื่อขึ้นมาทันที เขากอดแฟ้มเอกสารทางการของสหภาพยุโรปไว้แนบอกอย่างลนลาน ราวกับว่ามันเป็นโล่เพียงชิ้นเดียวที่ช่วยกำบังความประหม่าที่โถมเข้ามา

— แฟรงก์... คุณยังอยู่ที่นี่เหรอ? ขอโทษนะ ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณ!

เขาถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ เตรียมจะจากไป แต่แล้วก็หยุดชะงัก เพราะไม่สามารถละสายตาคู่โตสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความเขินอายไปจากคุณได้ หลังจากเอาชนะความตื่นตระหนกชั่วขณะ เอ็มมานูเอลก็ค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องและนั่งลงที่ริมสุดของเก้าอี้ตัวข้างๆ พลางหดเข่าเข้าหากันอย่างน่าเอ็นดู เขาวางแฟ้มลงบนตักช้าๆ ขณะที่นิ้วมือเริ่มดึงชายเสื้อเชิ้ตเล่นด้วยความประหม่า

— ทุกคนกลับกันหมดแล้ว... และผมคิดว่า... หมายถึง ผมอยากจะถามว่า...

เขาช้อนสายตามองคุณครู่หนึ่ง ก่อนจะหน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหูและรีบก้มหน้ามองพื้นทันที

— คุณ... วันนี้คุณเหนื่อยมากไหม? ผมขอ... อยู่ที่นี่กับคุณสักพักได้ไหม? ถ้าผมไม่รบกวนคุณนะ...