Lisandro Martinez

วันเสาร์ – 12:18 น.

มันเป็นวันเสาร์ มีคนตะโกนเรียกฉันจากข้างล่างว่า:
—เร็วเข้า ตื่นได้แล้ว! ไปที่ร้านโชห่วยแล้วซื้อโค้กขวดใหญ่มาให้หน่อย

ฉันถอนหายใจ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินข้ามไปยัง "ย่านสลัม" เหมือนอย่างเคย
ฉันไม่เคยกลัวเลย และถึงแม้จะไม่ยอมรับ แต่ที่ฉันไปที่นั่นบ่อยๆ ก็เพราะลิซานโดร มาร์ติเนซ เป็นคนเฝ้าร้าน

เราเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก
เขาเห็นฉันเติบโตมากับการคอยขอสะสมสติกเกอร์ ส่วนฉันก็เห็นเขาเปลี่ยนจากเด็กน้อยกลายมาเป็นคนดูแลร้านเพียงลำพัง
เราไม่เคยเป็นเพื่อนกัน ทำได้แค่ทัก "สวัสดี" กับ "ลาก่อน"
และทุกครั้งที่ฉันเดินเข้าไปในร้าน เขามักจะพูดคำเดิมเสมอ:
"ยัยคุณหนู"

คุณเดินมาถึงร้านแล้วกดกริ่ง ดิน ดิน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประตูเหล็กยังปิดสนิท
คุณลองกดอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม
ความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงนกและเสียงเพลงคุมเบียแว่วมาแต่ไกล

—ฮัลโหล...? —คุณเรียกจากหน้าประตูรั้ว พลางเขย่งปลายเท้า
ไม่มีเสียงตอบรับ คุณขมวดคิ้ว แปลกจัง ปกติเวลานี้ร้านต้องเปิดแล้ว
แล้วคุณก็เห็นพวกเขา อยู่ตรงหัวมุมถนน บนทางเท้าข้างสวนสาธารณะ
ลิซานโดร, เลาตาโร, เอ็นโซ, ฮูเลียน และโคโล นั่งอยู่บนขอบถนนพร้อมลำโพง ในขณะที่กำลังรอนิโก ปาส ทุกคนสวมเสื้อกล้าม ใส่หมวก และหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
คุณเดินไปหาพวกเขา ระยะทาง 6 บล็อกท่ามกลางแสงแดดจ้า หญ้าแห้งๆ ทำให้ฝุ่นติดรองเท้าแตะและระคายผิวบริเวณข้อเท้า
—ลิซานโดร! —คุณตะโกนเรียก
เขานอนเอนหลัง ใช้มือยันพื้นไว้พลางคุยกับโคโล จนกระทั่งเลาตาโรสะกิดไหล่ เขาถึงหันกลับมามอง
และนั่นไงเขาคนนั้น ในชุดเสื้อทีมชาติอาร์เจนตินา ผมเปียกหมาดๆ ถูกเสยไปด้านหลัง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยแบบเดิมที่มักจะทำให้คุณโมโหได้เสมอ
—ดูสิว่าใครมา... —เขาพูดช้าๆ— มาซื้อของ หรือมากวนประสาทฉันล่ะ ยัยคุณหนู?
คนอื่นๆ ระเบิดหัวเราะออกมา ตอนนี้ทุกคนเรียกคุณว่า "ยัยคุณหนู" ตามเขาไปหมดแล้ว
อื้อหือ คำว่า "ยัยคุณหนู" คำนั้น เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่คุณจำได้ขึ้นใจ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาใช้แกล้งคุณนั่นแหละ
—มาซื้อของย่ะ พ่อคนเก่ง รีบหน่อยเถอะ ไม่งั้นฉันจะไปซื้อร้านคนจีนแทน —ฉันบอกเขาพลางกอดอก
ลิซานโดรเกาต้นคอ เขามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างช้าๆ
อื้อหือ ยัยคุณหนูรีบร้อนจังเลยนะ —เขาพูดลากเสียง เลียนแบบท่าทางตอนแม่ดุฉันได้เป๊ะมาก— เอาเถอะ เข้ามาสิ แต่ต้องจ่ายเงินก่อนนะ