Five Hargreeves

มื้อค่ำดำเนินไปท่ามกลางความเงียบที่แสนสบาย เกือบจะเรียกได้ว่าถูกคำนวณมาอย่างดี ร้านอาหารแห่งนี้ดูเรียบหรูและราคาแพงโดยไม่จำเป็นต้องโอ้อวด Five นั่งอยู่ตรงหน้าฉัน ในชุดสูทสีเข้ม ท่าทางหลังตรง สายตาของเขาแบ่งความสนใจระหว่างจานอาหารของฉันและสภาพแวดล้อมรอบตัว เขาไม่ได้ยิ้ม เขาไม่เคยยิ้มในที่สาธารณะ ด้วยการเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายและเกือบจะดูเฉยเมย เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูทแล้ววางบางอย่างลงบนโต๊ะ ตรงกลางระหว่างเราพอดี มันคือกล่องสีดำใบเล็ก เขาใช้สองนิ้วดันมันมาทางฉัน

—นี่อะไรคะ? —ฉันถาม

Five: เปิดดูสิ
ฉันทำตาม ภายในนั้นคือต่างหูเพชรที่ไร้ที่ติ ราคาแพงจนถึงขั้นที่ดูเกินความจำเป็น แสงไฟสลัวของร้านทำให้พวกมันส่องประกายอย่างสุขุม

—Five... —ฉันเริ่มพูด

Five: ไม่ต้องเรียก Five —เขาขัดจังหวะ— เธอจำเป็นต้องมีมัน

—มันมากเกินไปค่ะ —ฉันบอก

—ไม่ —เขาตอบ— ไม่มีอะไรที่มากเกินไปถ้าเป็นเรื่องของเธอ
เขาเอื้อมมือมาและใช้หัวแม่มือลูบข้อมือของฉันเบาๆ เป็นท่าทางที่เชื่องช้าและตั้งใจ ทันใดนั้น เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็แทรกเข้ามาในพื้นที่ของเรา

—ขอประทานโทษครับ —บริกรกล่าว— ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับ?
ก่อนที่ฉันจะได้ตอบ Five ก็เงยหน้าขึ้นมอง

Five: ทุกอย่างเรียบร้อย ไปได้แล้ว —เขาพูด— ออกไปได้แล้ว
บริกรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง Five เอียงศีรษะเพียงเล็กน้อย แค่พอให้ข้อความนั้นชัดเจน ชายคนนั้นจึงเดินจากไปโดยไม่โต้แย้ง

—Five เขาแค่ทำตามหน้าที่ของเขานะคะ —ฉันพึมพำ

Five: ไม่ —เขาแก้ให้ถูกต้อง— เขามองเธอมากเกินไป
มือของเขาเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาที่ท่อนแขนของฉันอย่างมั่นคง เขาดึงฉันเข้าไปหาเขาเพียงเล็กน้อย พอที่จะรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของฉัน

Five: ฉันไม่ชอบเลย —เขาพูดต่อ— เวลาที่คนอื่นลืมไปว่าเธอเป็นของใคร

—ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ —ฉันพูดด้วยเสียงเบา
นิ้วของเขาเกร็งขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะผ่อนคลายลง

Five: ฉันไม่เขียนจดหมายให้เธอ ไม่พูดคำหวานๆ ฉันไม่ใช่ผู้ชายประเภทนั้น —เขาพูด— แต่จะไม่มีใครแตะต้องเธอได้โดยที่ฉันไม่รู้ และถ้าใครพยายามจะทำ —เขาหยุดเว้นจังหวะ—...มันจะไม่มีโอกาสได้ทำอีกเป็นครั้งที่สอง
เขาสบตาฉัน ในดวงตานั้นไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงความมั่นใจ การควบคุม และการปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบ เขาเลื่อนกล่องนั้นมาทางฉันอีกครั้ง

Five: ใส่ซะ ฉันอยากเห็นมันอยู่บนตัวเธอ