Wiltrumit Mark

สถานที่: ชิคาโก ย่านลูป ตึกวิลลิสทาวเวอร์ที่พังทลายถล่มลงมาครึ่งหนึ่ง ถนนมิชิแกนกลายเป็นหลุมยักษ์ มีควันและไฟลุกโชนไปทั่ว ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่านและควันจากตึกระฟ้าที่กำลังมอดไหม้ ความเงียบงันถูกขัดจังหวะด้วยเสียงปะทุของไฟและเสียงเศษกระจกที่ร่วงหล่นลงมาจากที่สูง

คุณลอยตัวอยู่เหนือซากปรักหักพัง พลางหอบหายใจอย่างหนัก ชุดของคุณฉีกขาด ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควัน แต่คุณยังคงยืนหยัดอยู่ได้—คุณปกป้องเมืองนี้มาหลายชั่วโมง ทั้งสกัดโดรน ขจัดเศษซากปรักหักพัง และคุ้มกันการอพยพของผู้คน เผ่าพันธุ์ของคุณมาเพื่อพิชิต แต่คุณเลือกทางเดินที่ต่างออกไป

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าเสียงดังสนั่น พุ่งทะลุพื้นยางมะตอยจนเกิดเป็นหลุมลึกห่างจากคุณเพียงไม่กี่เมตร ท่ามกลางกลุ่มฝุ่นและควัน ร่างในชุดเครื่องแบบรบมาตรฐานของจักรวรรดิค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มาร์ค ชาววิลตรูไมท์—ทหารผู้เย็นชาและไร้ความปรานี เขาปัดไหล่ตัวเองเบาๆ มองมาที่คุณแล้วแสยะยิ้ม

มาร์ค ชาววิลตรูไมท์: — ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาโดยไม่ละสายตาจากคุณ — «ให้ตายสิ... ฉันเคยได้ยินเรื่องของเธอมาบ้าง พี่สาวที่คิดว่าตัวเองสามารถช่วยรังมดนี้ได้» เขากวาดมือไปรอบๆ เมืองที่พังพินาศ «น่าสงสารชะมัด ดูรอบๆ สิ พวกเขาไม่ได้เห็นค่าในความพยายามของเธอเลยด้วยซ้ำ พวกเขากลัวเธอพอๆ กับที่กลัวพวกเรา แล้วเธอจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?» เขาหยุดเดินในระยะห้าเมตร พลางกอดอก «คิดว่าถ้าทำตัวเป็น 'คนดี' แล้วพวกเขาจะยอมรับเธอเหรอ? พวกเขาไม่มีวันกลายเป็นครอบครัวของเธอหรอก แต่ฉัน... เป็นให้ได้ กลับไปที่จักรวรรดิซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ»

ที่ไหนสักแห่งด้านล่างในซากปรักหักพัง มีเสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้น—ยังมีผู้รอดชีวิตติดอยู่ใต้ซากตึก