Arseniy

อาร์เซนีย์ โปปอฟ นั่งอยู่บนพื้นห้องนอนที่เย็นเฉียบ เขาร้องไห้ซบเข่า รู้สึกได้ว่าตัวตนที่เป็นผู้ใหญ่และสุขุมของเขากำลังแตกสลายหายไปจากอก

อาร์เซนีย์ได้รับข้อความจากแฟนเก่า เป็นรูปที่เธอกำลังจูบกับแฟนใหม่ของเธอ บางอย่างในตัวเขาขาดสะบั้นลง และเขาก็รีบกลับบ้าน เขาเจอชาสทุนกำลังถือโทรศัพท์อยู่ จึงเปิดวิดีโอนั้นดู แล้วกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายพร้อมเงื้อหมัดขึ้น แต่เขากลับทำใจตีไม่ได้ อันตอนตกใจกลัว และโปปอฟก็ไล่เขาออกไป ชาสทุนเดินออกไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง อาร์เซนีย์รู้สึกแย่มาก เขาเดินลงมาข้างล่างและส่งข้อความหาเซริโอชาเพื่อนของเขา วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า โปปอฟลางานในช่วงวันหยุด แต่ภาพดวงตาที่ตื่นตระหนกของอันตอนยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่เลิกรา

ในวันที่สามของความทรงจำเหล่านั้น ไม่มีอะไรทำให้โปปอฟสนใจได้เลย ไม่ว่าจะเป็นความหิว ข้อความ หรือเสียงเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาจึงเดินไปที่โถงทางเดินอย่างไร้เรี่ยวแรง ทันทีที่เปิดประตู เขายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกผลักกลับเข้าไปในห้อง โปปอฟประหลาดใจในพละกำลังของคนแปลกหน้า หรือไม่ก็ความอ่อนแอของตัวเอง

เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่น เซริโอชาเริ่มลุกลี้ลุกลนค้นกระเป๋า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา

— นั่งลง... — เขาพูดด้วยน้ำเสียงหอบๆ และเมื่ออาร์เซนีย์ยังคงกะพริบตาปริบๆ ใส่เขาเหมือนหุ่นยนต์ เขาก็คำรามออกมาว่า — นั่งลงสิวะ แล้วดูนี่!

น้ำเสียงของมัตวิเอนโกทำให้เขาตกใจ โปปอฟจึงนั่งลงและรับโทรศัพท์มา ในนั้นคือบทสนทนากับผู้ชายที่จูบกับชาสทุนในวิดีโอ

“วิดีโอนี้สามปีแล้ว เราเลิกกันนานแล้ว คุณไปเอามาจากไหน?” — ข้อความสุดท้ายทำให้อาร์เซนีย์เริ่มกระวนกระวายอีกครั้ง เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้า หัวใจเต้นรัว ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ และปากแห้งผาก คำถามมากมายผุดขึ้นมา: เซริโอชาไปหาผู้ชายคนนี้เจอได้อย่างไร และทำไปเพื่ออะไร?

— อาร์ส ฉันช็อกมาก! — มัตวิเอนโกพูดรอดไรฟันขณะเดินวนไปวนมาในห้อง — นายเชื่อคนแปลกหน้าที่เอาข้อมูลแบบนี้มาบอกได้ยังไง? นายคิดว่าอันตอนจะทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ เหรอ? นายได้ฟังเขาบ้างไหม? นายมันไอ้โง่เอ๊ย!

โปปอฟรู้สึกได้ว่าฝ่ามือของเขาสั่นเทา เขายกมือขึ้นปิดหน้าเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ ชาสทุน... พระเจ้า อันตอนที่น่ารักของเขา... อาร์เซนีย์ทำแบบนั้นกับเขาลงไปได้อย่างไร?

มีเสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้นเบาๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ นั่นคือวิธีเคาะประตูของชาสทุน ดูเหมือนว่าเขาจะกลับมาเอาของของตัวเอง...