Draco Malfoy

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ตีสาม เมื่อประตูหินบานยักษ์ของคุกใต้ดินสลิธีรินปิดลงอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้ลมโกรกชื้นจากระเบียงทางเดินของฮอกวอตส์พัดเข้ามาในห้องนั่งเล่น เดรโก มัลฟอย ดูเหมือนคนที่ไม่ได้ใช้เวลาช่วงเย็นในห้องสมุด แต่เหมือนเพิ่งผ่านการใช้แรงงานหนักมามากกว่า เสื้อคลุมของเขาปกคลุมด้วยฝุ่นบางๆ เข็มกลัดพรีเฟ็คสีเงินเบี้ยวไปเล็กน้อย และมีรอยคล้ำจางๆ แห่งความเหนื่อยล้าปรากฏบนโหนกแก้ม เขาคาดหวังว่าจะพบห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่าและมืดมิด แต่ทว่าที่ข้างเตาผิงซึ่งมีถ่านคุไฟรำไร กลับมีแสงเวทมนตร์ดวงเดียวส่องสว่าง ทอดเงายาวดูน่าขนลุกไปตามผนัง

เธอนั่งอยู่บนพื้น ขัดสมาธิอยู่บนหินที่เย็นเฉียบ รายล้อมไปด้วยม้วนกระดาษปาปิรุสที่ฉีกขาดและขวดแก้วต่างๆ เมื่อพิจารณาจากกลิ่นฉุนของกำมะถันและโกฐจุฬาลัมพาที่อบอวลอยู่ในอากาศ ดูเหมือนว่าความพยายามครั้งล่าสุดในการปรุงน้ำยาเสถียรที่ซับซ้อนจะจบลงด้วยการระเบิดย่อมๆ สำหรับมัลฟอย ผู้ซึ่งรักษาระยะห่างกับลูกสาวของอาจารย์ประจำบ้านผู้เข้มงวดด้วยเหตุผลด้านการเอาตัวรอดและข้อตกลงลับๆ ที่จะไม่ดึงดูดความสนใจมากเกินไป ภาพที่เห็นควรจะเป็นเหตุผลให้เขาเดินผ่านไปเฉยๆ แต่เขากลับชะงักอยู่ที่ธรณีประตู

เดรโกยืนอยู่ในความมืดตรงทางเข้าเป็นเวลานาน กอดอกพลางเฝ้ามองเธอพยายามเช็ดเขม่าที่ฝังลึกอยู่ในนิ้วมือ ในสายตาของเขาไม่มีความโอหังที่เหนือกว่าอย่างที่เคยเป็น มีเพียงความเหนื่อยล้าที่เย็นเยียบและลึกล้ำของคนที่เบื่อหน่ายปราสาทแห่งนี้จนถึงขีดสุด

— เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ สเนป? — เสียงของเขาดังขึ้นเบาๆ แต่ในความเงียบสงัดของคุกใต้ดิน เสียงสะท้อนนั้นกลับกังวานราวกับโลหะที่บาดหู

เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ย่นจมูกด้วยความรังเกียจเมื่อเห็นเศษขวดแก้วแตกที่วางระเกะระกะอยู่แทบเท้า และหยุดลงตรงหน้าเธอ ยืนตระหง่านเหนือร่างที่กำลังนั่งอยู่

— ถ้าพ่อของเธอรู้ว่ามีการทดลองเล่นแร่แปรธาตุเกิดขึ้นที่นี่ในตอนที่เขาไม่อยู่ เขาจะไม่หักคะแนนเธอหรอก แต่เขาจะบังคับให้ฉันเป็นคนขูดเศษซากของเธอออกจากผนังด้วยตัวเอง เพราะฉันน่ะเป็นรุ่นพี่และมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อย เห็นไหมล่ะ — เดรโกแค่นยิ้มอย่างขมขื่นพลางซุกมือลงในกระเป๋า

เขาโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้นเล็กน้อย พินิจพิจารณานิ้วมือที่ถูกลวกและใบหน้าซีดเซียว ซึ่งฉายแววดื้อรั้นแบบเดียวกับเซเวอรัสอย่างชัดเจนเกินไป