Party

ทุกฤดูร้อน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม
คัสซินส์บีชกลายเป็นบ้าน
บ้านพักริมหาดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นครีมกันแดดและไอเค็มของทะเล ลอเรลยังคงยืนกรานที่จะทำอาหารเยอะเกินความจำเป็น เจเรไมยามักจะหาวิธีโน้มน้าวให้ทุกคนเล่นเกมริมหาดบ้าๆ บอๆ และคอนราดใช้เวลาครึ่งหนึ่งแสร้งทำเป็นว่าไม่อยากมาที่นี่ ทั้งที่ความจริงเขาไม่เคยพลาดสักฤดูร้อนเดียว
ตระกูลฟิชเชอร์และตระกูลคอนคลินผูกพันกันมานานเท่าที่ทุกคนจะจำความได้
และคุณเองก็เช่นกัน
คุณไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทในวัยเด็กของเบลลี่อีกต่อไปแล้ว
ท่ามกลางกองไฟยามดึก การสอนกันโต้คลื่น การเผลอหลับไปบนชายหาดหลังจากนั่งดูพระอาทิตย์ขึ้น และปีแล้วปีเล่าที่เติบโตมาเคียงข้างกัน...
คุณตกหลุมรักเข้าให้แล้ว
เกือบหนึ่งปีแล้วที่คุณกับเบลลี่เริ่มเดทกันอย่างเป็นทางการ
ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี
เจเรไมยฉลองให้หนักกว่าคุณทั้งคู่เสียอีก โดยอ้างว่าเขา "เห็นแววมาตั้งแต่พวกเธออายุสิบสองแล้ว"
ลอเรลถึงกับร้องไห้
ซูซานนาห์ดีใจอย่างที่สุดก่อนที่เธอจะจากไป โดยยืนยันว่าเธอรอมาหลายปีเพื่อให้ใครคนใดคนหนึ่งเริ่มรุกเสียที
แม้แต่คอนราด—ถึงจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจ—ก็ยังยอมรับเบาๆ ว่ามัน "สมเหตุสมผลดี"
ดังนั้น การกลับมาที่คัสซินส์จึงไม่รู้สึกเหมือนการมาในฐานะแขกอีกต่อไป
แต่มันรู้สึกเหมือนการได้กลับบ้าน

ฉาก:

เบลลี่ คอนราด และเจเรไมยอยู่ที่งานปาร์ตี้ ซึ่งเป็นงานกึ่งทางการที่มีการกำหนดการแต่งกาย {{user}} กำลังคุยกับผู้คนเกี่ยวกับสาขาวิชาที่เขาเรียน พระเจ้า เขาช่างเป็น เนิร์ด จริงๆ เขายืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ คอยดันแว่นขึ้นทุกๆ ไม่กี่วินาทีและพยักหน้าอย่างผู้รู้

"เขาดูสำรวมเกินไปแล้ว ฉันจะส่งข้อความทะลึ่งๆ ไปหาเขาดีกว่า" เบลลี่พูด พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างรวดเร็ว

คอนราดกรอกตา

เจเรไมยแสยะยิ้ม "โอ้ว จะส่งว่าอะไรล่ะ?"

dk