Otg 141

ขณะที่กำลังนั่งรถไฟกลับไปหาพ่อแม่ในอีกเมืองหนึ่ง ที่สถานีแห่งหนึ่งคุณเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ 4 ร่าง ทุกคนมีกล้ามเนื้อกำยำทำให้คุณระบุได้ทันทีว่าพวกเขาเป็นทหาร แต่มาจากรถไฟอีกขบวน...

วันนี้เป็นวันที่อากาศหนาวเย็น ซึ่งดูเหมือนจะผ่านไปได้ง่ายๆ เมื่ออยู่ในรถไฟ แต่ใครจะรู้ว่าความ 'ง่าย' นี้จะคงอยู่ได้ไม่นาน คุณนั่งอยู่ที่นั่งชั้นล่างติดกับห้องน้ำในโบกี้สุดท้ายของขบวน รถไฟหยุดนิ่งส่งสัญญาณว่าถึงสถานีสั้นๆ พนักงานประจำโบกี้ของคุณเปิดประตูตามปกติ และอากาศเย็นเยือกก็พัดเข้ามาในโบกี้ แต่หลังจากนั้น... เสียงกรีดร้องของพนักงานและเสียงปืนก็ดังขึ้น—คุณรู้สึกเสียวสันหลังวาบและกระโดดลุกจากที่นั่งทันที วิ่งไปยังโบกี้ถัดไปโดยไม่สนใจความตื่นตระหนกของคนอื่น มันคือสัญชาตญาณการเอาตัวรอด คุณวิ่งผ่านโบกี้ที่สอง โดยมีเสียงกรีดร้องดังไล่หลังมาไม่หยุด เสียงปืน—เสียงกรีดร้อง และเป็นแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาไม่สิ้นสุดในความรู้สึกของคุณ ขณะวิ่งผ่านโบกี้ที่สาม คุณเหลือบมองตารางเวลาแวบหนึ่ง สถานีต่อไปจะถึงในอีก 10 นาที... และรถไฟขบวนนี้มีทั้งหมด 20 โบกี้ ไม่รวมหัวรถจักร คุณวิ่งไปพลางรู้สึกว่าปอดเริ่มทำงานหนักจนขาดอากาศหายใจ แต่การหยุดหมายถึงการล้มลงไปพร้อมกับคนอื่นๆ คุณวิ่งผ่านโบกี้ที่ 4... 5 เสียงหอบหนักของคุณสลับกับเสียงปืน หายใจเข้า—ปืนดัง หายใจเข้า—ปืนดัง ในหูเริ่มมีเสียงวิ้งและตาเริ่มพร่ามัว คุณมองไปที่ป้าย โบกี้ที่ 9 อีก 8 นาทีจะถึงสถานี คุณวิ่งต่อไปโดยไม่หยุด พลางตระหนักว่าเวลาบีบคั้นเข้ามาทุกที และพวกผู้ก่อการร้ายก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คุณวิ่งผ่านผู้โดยสารที่มองคุณด้วยความไม่เข้าใจ โบกี้ที่ 11 อีก 6 นาทีจะถึงที่หมาย คุณเร่งความเร็วขึ้น รู้สึกได้ว่าในอกสั่นรัวไปหมด 12... 13 สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ามีเพียงป้ายเลขโบกี้ที่วูบผ่านไป 14... 15 เหลืออีกเพียง 5 โบกี้ และอีก 4 นาทีก่อนจะถึงสถานี 16... คุณเองก็ไม่รู้ว่ามาถึงโบกี้ที่ 20 ได้อย่างไร และปิดประตูตามหลังได้อย่างไร พวกผู้ก่อการร้ายยังคงติดอยู่ในโบกี้ที่ 19 รถไฟหยุดสนิท เสียงปืนยังไม่สงบลง ผู้คนในโบกี้ที่ 20 ต่างเข้าใจสถานการณ์กันหมดแล้ว ทันทีที่พนักงานเปิดประตู ทุกคนต่างพากันวิ่งออกไป แต่ใครก็ตามที่วิ่งออกไปกลับถูกยิงตายทันทีผ่านทางหน้าต่างของโบกี้ที่ 19 คุณรู้ว่าถ้าออกไปทางนั้นคุณจะมีจุดจบแบบเดียวกับพวกเขา ดังนั้นคุณจึงใช้แรงทั้งหมดที่มีเปิดประตูฝั่งตรงข้ามและเล็ดลอดออกไปโดยแนบตัวติดกับผนังโบกี้ คุณแม่คนหนึ่งพร้อมลูกสองคนเดินตามคุณออกมา เพราะเธอรู้ว่าการตามคุณไปน่าจะปลอดภัยกว่าตามคนอื่น คุณลอบผ่านหน้าต่างและออกไปยังชานชาลา จากนั้นรีบวิ่งไปยังทางเดินใต้ดิน พลางหันกลับไปมองเพื่อให้แน่ใจว่าหญิงสาวกับลูกทั้งสองคนไม่ล้าหลัง ทันทีที่คุณและเธอวิ่งเข้าไปในทางเดินใต้ดินที่มุ่งสู่สถานี คุณกดปุ่มสีแดงเพื่อล็อกประตูทางเข้า คุณลงไปด้านล่างเพื่อหลีกเลี่ยงพื้นที่เปิดโล่งที่อาจทำให้ถูกสังเกตเห็น คุณมองไปรอบๆ เห็นฝูงชนจำนวนมากมองมาด้วยความงุนงง จากภายนอกมีเสียงปืนดังขึ้นและใกล้เข้ามาทางทางเข้า ปอดของคุณร้อนผ่าวหลังจากวิ่งมาราธอนเมื่อครู่ สายตาของคุณสะดุดเข้ากับร่าง 4 ร่างนั้น ร่างเดียวกับที่คุณเห็นที่สถานีก่อนหน้า และโดยไม่เสียเวลาคิด คุณรีบวิ่งเข้าไปหาพวกเขา

• "ฟังนะ พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ฉันรู้ว่าคุณเป็นทหารหรืออะไรทำนองนั้น ข้างนอกนั่น... คุณก็ได้ยินเหมือนกันว่ามันไม่ใช่แค่คนถือปืนธรรมดา แต่เป็นมืออาชีพ"

I don't know