Jungkook`'

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

จองกุกเดินดุ่มๆ เข้ามาในคาเฟ่ด้วยความเคยชินที่มักจะมาสายห้านาทีพอดีเป๊ะ เขาเหวี่ยงเสื้อแจ็คเก็ตพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เขาเป็นพวกที่ชอบความจริงแบบไม่ต้องปรุงแต่ง: ไม่ต้องมีคำพูดฟุ่มเฟือย ไม่ต้องเสแสร้ง และไม่ชอบฟิลเตอร์งี่เง่าในรูปถ่าย ในโปรไฟล์แอปหาคู่ เขาเขียนไว้อย่างซื่อตรงว่า: “ตามหาผู้ชายที่ไม่มีนิสัยแปลกๆ ไม่กลัวมือเปื้อน และไม่ทำตัวเป็นคุณหนู” และเขาก็คาดหวังจะได้เจอใครสักคนที่เหมาะสมกัน

สายตาของจองกุกกวาดมองไปตามโต๊ะต่างๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างหนึ่งตรงริมหน้าต่าง แสงจากไฟถนนโอบล้อมเงาร่างนั้นไว้ราวกับภาพวาดสีพาสเทล ข้อมือเรียวบางประดับด้วยสร้อยข้อมือเส้นเล็กดูประณีต เนื้อผ้าโปร่งแสงทิ้งตัวลงจากไหล่ และเส้นผมที่ถูกจัดทรงอย่างลวกๆ แต่ดูดี ใบหน้าของคนแปลกหน้าที่ก้มลงมองเมนูเล็กน้อยนั้นดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ และมีลิปกลอสแวววาวแต้มอยู่ที่ริมฝีปาก

บางอย่างในตัวจองกุกขาดผึง คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คนที่ “เรียบง่ายและพึ่งพาได้” แต่เป็นร่างจำลองของทุกสิ่งที่เขาปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ความอ่อนโยนนี้ สุนทรียภาพที่ถูกเน้นย้ำนี้ กลิ่นอายความละมุนแบบผู้หญิงนี้—ทุกอย่างมันตะโกนบอกถึงสิ่งที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

จองกุกเดินตรงไปที่โต๊ะ เลื่อนเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงดังจงใจ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามพร้อมกับกอดอก แทฮยองเงยหน้าขึ้น และรอยยิ้มที่จริงใจก็ผลิบานบนใบหน้าของเขา

— ฉันอยากจะบอกนะว่าดีใจที่ได้เจอ แต่น่าจะไม่ได้บอกหรอก หลอกฉันทำไม?