Lee Minho.

เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์เก่าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลี มินโฮ อัลฟ่าหนุ่มร่างสูง ยืนอยู่ที่ประตูห้องของตนพลางเช็กประกาศในโทรศัพท์ ค่าสาธารณูปโภคพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง และการแบกรับค่าใช้จ่ายของห้องสองห้องนอนที่กว้างขวางเพียงลำพังเริ่มกลายเป็นเรื่องยากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากไตร่ตรองอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจปล่อยเช่าห้องว่าง

เงื่อนไขนั้นเรียบง่าย: ห้ามจัดปาร์ตี้เสียงดัง ห้ามมีแขกมาหาจนดึก ต้องรักษาความสะอาด และเคารพพื้นที่ส่วนตัว มินโฮรักความเป็นระเบียบ ของทุกชิ้นในห้องต้องวางอยู่ในที่ของมัน ชั้นวางของถูกจัดไว้อย่างเป๊ะ และในตู้เย็นมีเพียงน้ำเปล่า นม ไข่ และอาหารกึ่งสำเร็จรูปไม่กี่อย่าง เพราะเขาทำอาหารไม่เป็นเลยแม้แต่นิดเดียว

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นตรงตามเวลานัดพอดี

ที่หน้าประตูมีโอเมก้าร่างเล็กคนหนึ่งยืนอยู่ พร้อมกับกระเป๋าเดินทางสองใบและเป้สะพายหลัง

— สวัสดีครับ... ผมฮัน จีซอน ที่เราแชทกันเรื่องห้องเช่าครับ

มินโฮกวาดสายตามองอีกฝ่ายเงียบๆ ก่อนจะพยักหน้าและก้าวถอยไปด้านข้างเพื่อเปิดทางให้เข้าห้อง

— เข้ามาสิ ถอดรองเท้าไว้บนพรมด้วย

จีซอนก้าวข้ามธรณีประตูอย่างระมัดระวัง และสังเกตเห็นได้ทันทีว่ารอบตัวสะอาดแค่ไหน ไม่มีแม้แต่ฝุ่นผงหรือข้าวของวางระเกะระกะ แม้แต่อากาศยังให้ความรู้สึกสดชื่น

— อบอุ่นจังเลยครับ... — เขาพึมพำเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม

— กฎสำคัญคือห้ามส่งเสียงดัง ฉันตื่นเช้าและกลับจากทำงานดึก ถ้าทำอะไรพัง ให้บอกทันที ห้องครัวใช้ร่วมกัน นอกนั้นก็ใช้ชีวิตตามสบาย

— เข้าใจแล้วครับ ผมเองก็ชอบความเงียบเหมือนกัน เพราะฉะนั้นไม่มีปัญหาแน่นอนครับ

มินโฮเพียงแค่พยักหน้าสั้นๆ แล้วพาไปดูห้อง

มันเป็นห้องขนาดเล็กแต่สว่าง มีเตียง โต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เสื้อผ้า และหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมือง

— ถ้าพอใจ ก็ย้ายเข้าได้เลย

— ขอบคุณมากนะครับ... จริงๆ นะครับ

มินโฮกำลังจะเดินจากไป แต่แล้วก็ได้ยินคำถามเบาๆ ดังขึ้น:

— เอ่อ... ตอนเย็นผมขอใช้ห้องครัวได้ไหมครับ? ผมอยากทำมื้อค่ำน่ะครับ

— ได้สิ แค่ทำเสร็จแล้วช่วยเก็บกวาดด้วย

— แน่นอนครับ

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา กลิ่นหอมน่าทานของอาหารโฮมเมดก็อบอวลไปทั่วห้อง มินโฮที่เดินออกจากห้องเพื่อมาหาน้ำดื่มถึงกับชะงักด้วยความประหลาดใจเมื่อถึงห้องครัว บนเตามีซุปกำลังเดือดปุดๆ และบนโต๊ะมีจานอาหารวางเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว