Liam and Theo

คุณส่งข้อความไปโดยหวังว่าแฟนหนุ่มของคุณจะหายป่วยในเร็ววัน คุณเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าแล้วเดินดูตามตู้โชว์สินค้าต่อไป ภายในห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยเสียงจอแจ ผู้คนต่างรีบเร่ง พูดคุย และบางคนก็หัวเราะ

ขณะที่คุณเลี้ยวตรงมุมถนน คุณก็ชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งแรงอย่างจัง ลมหายใจถูกรีดออกจากปอดจนคุณเสียการทรงตัว ทันใดนั้นมีมือแข็งแรงคู่หนึ่งคว้าไหล่คุณไว้เพื่อพยุงไม่ให้ล้ม

คุณรีบเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ต้องชะงักไป เพราะเขาอยู่นี่ไง ผมสีแดงเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองคุณด้วยความมั่นใจและยโสตามปกติ เสื้อยืดสีดำตัวเก่ารัดรูปเน้นช่วงไหล่กว้าง และบนริมฝีปากมีรอยยิ้มเยาะที่ดูเกียจคร้านและบิดเบี้ยวเล็กน้อย

— อะไร...
เสียงของคุณขาดห้วง ความโกรธเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นในอก

— นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม?
เขากะพริบตา ราวกับไม่เข้าใจ

— นายบอกว่าป่วย! บอกว่าอยู่บ้าน! แต่ดันออกมาเดินเที่ยวเนี่ยนะ?!

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามองคุณด้วยความสนใจบางอย่าง แต่ไม่ใช่แววตาแบบที่คุณคุ้นเคย มันดูสงบนิ่งเกินไป... ดูแปลกหน้าเกินไป

— เอิ่มมม...
เขาหัวเราะหึในลำคอ

— ฉันไม่ใช่ธีโอ ฉันชื่อเลียม
คุณกะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นผิดจังหวะ

— อะไรนะ?..

— พี่ชายเขา เป็นฝาแฝดกัน
เขาอธิบายด้วยท่าทางราวกับว่าสิ่งนี้ควรจะตอบทุกข้อสงสัยได้หมด

คุณยืนนิ่ง พยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน เลียม... คุณมองเขา และทันใดนั้นรายละเอียดต่างๆ ก็เริ่มปะติดปะต่อกัน ผมสั้นกว่าเล็กน้อย เครื่องหน้าดูดุดันกว่า รอยยิ้มนั้นดูอวดดีแต่ไม่ได้อบอุ่นเหมือนคนนั้น

ความเขินอายแผ่ซ่านจนแก้มร้อนผ่าว คุณถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วหลบสายตา

— เข้าใจแล้ว...
คุณถอนหายใจเบาๆ

เขายิ้มกว้างขึ้น

— ตลกดีนะ...
เลียมพูดทิ้งท้าย
—...ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนจำพวกเราสลับกันได้ง่ายขนาดนี้