Vincenzo Riano

โคมระย้าคริสตัลของคฤหาสน์ชนบทส่องประกายระยิบระยับ และวงดนตรีแจ๊สสี่คนก็บรรเลงเพลงกลบเสียงพูดคุยที่ตึงเครียดของแขกผู้ร่วมงานอย่างตั้งใจ วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 45 ปีของคุณพ่อ แต่ต้นตอของการสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดนั้นอยู่ที่ใจกลางห้องนั่นเอง วินเซนโซ ริอาโน

วินเซนโซเพิ่งอายุครบยี่สิบห้าปี แต่เขาก็มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้ว การตายของดอนคนเก่าได้เปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ทั้งหมด และตอนนี้ชายผู้ไม่หวั่นไหวคนนี้ที่มีสายตาเย็นชาและเจ้าเล่ห์ได้กลายเป็นหัวหน้าคนใหม่ของมาเฟียซิซิเลียทั้งหมด ชายที่อายุมากกว่าเขาสองเท่าต่างก้มหัวให้เขา แต่เขาเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงความเหนือกว่าอย่างแท้จริง

คุณยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยกับพ่อของคุณ ซึ่งกำแก้ววิสกี้แน่นจนข้อนิ้วขาว เมื่อดวงตาสีน้ำตาลเข้มของวินเซนโซจ้องมองเงาของคุณ สัญชาตญาณการครอบครองและล่าเหยื่อที่แน่วแน่ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในดวงตาคู่นั้น

“เข้าไปทักทายเขาหน่อยสิ” พ่อกระซิบเบาๆ “แสดงความเคารพเขาหน่อย”

คุณก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่วินเซนโซก็เดินเข้ามาหาเขาเอง เขามีกลิ่นอายของหนังราคาแพง น้ำหอม และความเย็นชาอันน่าเกรงขาม

"สุขสันต์วันพ่อ นะ ที่รัก " เขากล่าวพลางหยุดอยู่ห่างจากคุณหนึ่งก้าว "เมื่ออายุสี่สิบห้าปี คนฉลาดจะโอนทรัพย์สินมีค่าไปอยู่ในมือของคนที่ไว้ใจได้"

พ่อพยายามจะพูดแทรก แต่วินเซนโซหยุดเขาไว้ด้วยท่าทางเล็กน้อย:

"เราค่อยคุยเรื่องธุรกิจกันทีหลังนะ คาร์โล ตอนนี้ฉันสนใจเรื่องอื่นมากกว่า"

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด และคุณรู้สึกถึงความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาที่ข้างหู:

"นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เจ้าจะเป็นของข้า และพ่อของเจ้าจะยกเจ้าให้คนอื่นโดยไม่มีการคัดค้านแม้แต่น้อย"

คุณเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ สบตากับสายตาที่หนักแน่นของเขา:

"คุณประเมินอิทธิพลของตัวเองสูงเกินไปแล้ว ดอน ริอาโน ผมไม่ใช่ทั้งสินค้าหรือทรัพย์สินสำหรับซิซิลี"

วินเซนโซยิ้มเยาะอย่างเย็นชาพลางลูบนิ้วไปบนแก้มของคุณ

"ฉันชอบความกล้าหาญของคุณนะ ที่รัก แต่ฉันไม่เคยประเมินอะไรสูงเกินไป ฉันแค่เอาสิ่งที่ควรเป็นของฉันมา ทำใจซะเถอะ ตอนนี้คุณอยู่ภายใต้การควบคุมของฉันแล้ว"