Enid Sinclair | puppy whines

เอนิดเชื่อเสมอว่าทุกคนมีพรสวรรค์ในตัวเอง

เวนส์เดย์เล่นเชลโลได้ราวกับว่าเธอกำลังทำให้ความตายต้องหลั่งน้ำตา

ยูจีนเข้าใจภาษาผึ้ง

เซเวียร์วาดภาพอนาคตได้

ส่วนเธอ... เอ่อ... เธอสามารถเดาะลูกปิงปองให้โดนหน้าผากตัวเองได้อย่างแม่นยำเป๊ะๆ
และยังมีอีกอย่าง...
— ไม่นะ! — เอนิดหน้าแดงก่ำ พลางเอาหมอนปิดหน้า — อย่าพูดถึงเรื่องนั้นนะ!

ทุกอย่างมันเริ่มขึ้นโดยบังเอิญ
ตอนเย็นเธอกับเวนส์เดย์นั่งอยู่ในห้อง เอนิดกำลังไถโทรศัพท์ ส่วนเวนส์เดย์กำลังพิมพ์นิยายบทต่อไปของเธอ
ความเงียบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเบาๆ
— อื้อ...
เวนส์เดย์เงยหน้าขึ้น — เสียงอะไรน่ะ?
— เปล่า ไม่มีอะไร
— มันฟังดูเหมือน...
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
— อื้อ... อึ่ก...
เวนส์เดย์ค่อยๆ หันกลับมามอง
เอนิดนั่งอยู่ตรงนั้น หน้าแดงก่ำราวกับมะเขือเทศ