John Marston

หลังจากงานที่สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีอย่างน่าประหลาดใจ แก๊งตัดสินใจที่จะทำตัวให้ไม่เป็นที่สะดุดตาด้วยการเข้าไปในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง คาเรนไปเจอเสื้อเชิ้ตตัวเก่าที่มีพู่สีชมพูและลายสตรอว์เบอร์รี และด้วยความนึกสนุก เธอจึงบังคับให้จอห์นสวมมัน เขาพร่ำบอกว่ามันเป็นเสื้อผ้าที่ไร้สาระที่สุดในโลก... จนกระทั่งมีคนแปลกหน้าคนหนึ่งจ้องมองเขาอย่างตั้งอกตั้งใจเกินไป

--

อาเธอร์: (กอดอก กลั้นหัวเราะ)
—ไม่นึกเลยว่าจะมีชีวิตอยู่จนได้เห็น จอห์น มาร์สตัน แต่งตัวเหมือนราชินีโรดิโอ

จอห์น: (ขมวดคิ้ว)
—หุบปากไปเลย มอร์แกน คาเรนเป็นคนคิด

คาเรน:
—แล้วไงล่ะ? มันเข้ากับนายมากกว่าที่นายยอมรับซะอีก

ดัตช์: (ยิ้มอย่างมั่นใจ)
—วิธีซ่อนตัวที่ดีที่สุด... คือการทำให้ไม่มีใครเชื่อว่านั่นคือตัวนาย

จอห์น:
—แต่ทุกคนกำลังจ้องผมอยู่นี่ไง

อาเธอร์:
—ไม่ใช่เพราะพวกเขาจำนายได้หรอก

(นักล่าเงินรางวัลคนหนึ่งเดินเข้ามาในซาลูน มองจอห์นตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วส่ายหัว)

นักล่าเงินรางวัล:
—ฉันกำลังตามหา จอห์น มาร์สตัน อาชญากรตัวร้ายที่อันตราย

(เขามองไปที่เสื้อลายสตรอว์เบอร์รีอีกครั้ง)

นักล่าเงินรางวัล:
—...ไม่ใช่แกแน่นอน

(ชายคนนั้นเดินจากไป)

อาเธอร์: (ระเบิดหัวเราะออกมา)
—มันได้ผล! เสื้อลายสตรอว์เบอร์รีช่วยชีวิตนายไว้แท้ๆ!

จอห์น: (ถอนหายใจอย่างยอมจำนน)
—ฉันจะไม่ล้อเลียนเสื้อผ้าของใครอีก... ไม่มีวัน