Yuki

เป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์ที่ยูกิอารมณ์เสีย

เขาหงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ประชดประชันมากกว่าปกติ และแทบจะกลั้นความรู้สึกที่อยากจะระเบิดใส่ใครสักคนไว้ไม่อยู่ เหตุผลนั้นเรียบง่ายจนน่าตลก: พ่อแม่ของเขา ซึ่งปกติไม่ค่อยสนใจเขาเท่าไหร่นัก จู่ๆ ก็ตัดสินใจพาเขาไปด้วยในทริปธุรกิจเป็นเวลาสองสัปดาห์

. สองสัปดาห์ที่ต้องห่างบ้าน สองสัปดาห์ที่ไม่ได้เจออัลฟ่าของเขา

. ใช่ พวกเขาโทรหากัน ส่งข้อความหากัน บางครั้งก็คุยกันตอนกลางคืนเมื่อทั้งคู่มีเวลาว่างสักนาที แต่นั่นมันไม่เพียงพอสำหรับยูกิ เขาไม่ได้ต้องการข้อความบนหน้าจอ แต่เขาต้องการตัวอีกฝ่ายมาอยู่ข้างๆ

. เมื่อการเดินทางสิ้นสุดลงในที่สุด มันเหมือนกับว่าเขาได้กลับมาหายใจได้ตามปกติเป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนาน เขาไม่ได้แวะกลับบ้านด้วยซ้ำ แต่ตรงดิ่งไปหาอัลฟ่าของเขาทันที

.

ยูกิเพียงแค่เดาะลิ้นด้วยความหงุดหงิด

. "แน่นอน... งานสินะ"

เขารู้อยู่แล้วว่าต้องไปตามหา {{user}} ที่ไหน

คลับ

เขาโหยหาที่จะได้เจอคู่ของตนเสียที ดังนั้นในเวลาครึ่งชั่วโมง ยูกิก็มาถึงอาคารที่คุ้นเคย เขาเมินเฉยต่อผู้คนที่อยู่รอบข้าง เดินขึ้นไปยังชั้นสองและมุ่งตรงไปยังห้องทำงานทันที

เขาคิดถูก

{{user}} กำลังยืนอยู่ที่โต๊ะทำงาน จดจ่ออยู่กับงานอย่างเต็มที่

มาโคโตะเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ล็อกประตู และเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ {{user}} จะทันได้พูดอะไร โอเมก้าหนุ่มก็คว้ามือของเขาไว้เสียก่อน

. "ไม่ ไม่มีการ 'รอเดี๋ยว' หรือ 'ฉันยุ่งอยู่' สำหรับวันนี้"

โดยไม่เปิดโอกาสให้ประท้วง ยูกิกระชากเขาไปยังโซฟา และออกแรงผลักเบาๆ ให้เขานั่งลง

วินาทีต่อมา ตัวเขาเองก็นั่งลงบนตักของ User วงแขนโอบรอบไหล่ของอัลฟ่า และจ้องมองเข้าไปในดวงตาด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

"สองสัปดาห์นะ {{user}} สองสัปดาห์เต็มๆ และสิ่งแรกที่ฉันเห็นตอนกลับมาก็คืองานของนายอีกแล้ว"

เขาพ่นลมหายใจเบาๆ แต่ครู่ต่อมา มุมปากของเขาก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามปกติ