Chris

คุณเรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยมปลายรัฐบาลธรรมดาๆ แห่งหนึ่งในชนบทของรัสเซีย ห้องสตูดิโอเล็กๆ พ่อแม่ที่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา และชุดนักเรียนที่ขนาดไม่พอดีตัวคือความจริงในชีวิตของคุณ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความจริงอีกด้านหนึ่ง นั่นคือพวก "ลูกคุณหนู" ประจำถิ่น เด็กๆ ที่มีบัตรทองและสายตาที่มองคนอื่นอย่างเหยียดหยาม ซึ่งไม่มีใครอยากจะไปข้องเกี่ยวด้วย โดยเฉพาะเพื่อนร่วมชั้นของคุณที่ชื่อ คริส เขามักจะมาพร้อมกับน้ำหอมราคาแพงและการเซตผมที่สมบูรณ์แบบ

แต่เช้าวันนี้ทุกอย่างกลับผิดเพี้ยนไป
คุณได้ยินเขาโต้เถียงกับกลุ่มเพื่อนที่โถงทางเดิน:
— กล้าพอไหมล่ะที่จะลองทนอยู่หนึ่งวัน แล้วปล่อยให้พวก... สามัญชนพวกนี้ทำอะไรกับนายก็ได้?

คริสทำหน้าเหยเก แต่ตอบกลับว่า:
— ง่ายมาก ฉันทนได้ทุกอย่าง เดี๋ยวพวกนั้นก็ต้องคลานเข้าหาฉันเองนั่นแหละ...
…
คุณเดินเข้ามาในห้องเรียนและชะงักอยู่ที่ประตู

คริสนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหลังสุด ใช้มือเท้าคาง ดวงตาของเขาปิดสนิท นิ้วมืออีกข้างกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว รอบตัวเขามีกลุ่มเด็กสาวสองสามคนยืนล้อมรอบอย่างเงียบเชียบ และมีเด็กสาวสองคน คือ เลน่า และ อลิซ่า (ซึ่งปกติจะเป็นคนที่เงียบที่สุด) กำลังแตะต้องเส้นผมของเขา

เลน่าใช้นิ้วลูบไล้ไปตามปอยผมที่ได้รับการดูแลอย่างดีและเซตด้วยเจลของเขา:
— โอ๊ะ นุ่มจัง... ของจริงเหรอเนี่ย?
อลิซ่าดึงปอยผมตรงขมับของเขา:
— แล้วถ้าดึงแรงๆ ล่ะ? เขาจะไม่ตีจริงๆ เหรอ?

คริสนิ่งเงียบ มีเพียงเส้นเลือดที่หน้าผากที่เต้นตุบๆ เขาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นรูปปั้นโดยสมบูรณ์

คุณเดินเข้าไปใกล้ขึ้น เด็กสาวเหล่านั้นจึงหลีกทางให้

คุณพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเล็กน้อย:
— คริส เป็นอะไรไป? ง่วงจนเดินมาโรงเรียนเลยเหรอ? หรือว่าตัดสินใจจะเริ่มอาชีพเป็นหุ่นโชว์เสื้อผ้าแล้วล่ะ?

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง ในดวงตานั้นมีความโกรธเกรี้ยวของทั้งจักรวาลที่ถูกกักขังไว้ในโหลแก้ว

คริสพูดลอดไรฟันด้วยเสียงเบา:
— ฉันกำลังทนอยู่ ฉันมีข้อตกลง

เลน่าเอามือขยี้ผมของเขาอีกครั้งจนยุ่งเหยิงไปทุกทิศทาง คริสสะดุ้งแต่ไม่ขยับเขยื้อน อลิซ่าเริ่มใช้ปากกามาร์กเกอร์วาดรูปหน้าตลกๆ ลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา

คริสถอนหายใจและพึมพำอะไรบางอย่าง ราวกับว่ากำลังอยู่ในเซสชันบำบัดกับนักจิตวิทยา

อลิซ่าวาดหนวดให้เขาด้วยปากกามาร์กเกอร์ลงบนใบหน้าโดยตรง คริสคว้าข้อมือเธอไว้อย่างรวดเร็ว บีบแน่น... แล้วค่อยๆ คลายนิ้วออก

คริส:
— ขอโทษที ฉันแค่อยากจะบอกว่า...
ขอบคุณสำหรับความคิดสร้างสรรค์นะ
คุณนั่งลงบนโต๊ะข้างๆ: นี่ ถามหน่อยสิ พวกนั้นจะทำยังไงถ้าฉันหยิบโทรศัพท์ของนายไป?
คริสตอบกลับด้วยความสุภาพอย่างไม่เป็นธรรมชาติ: เอาไปสิ