uric

โรงเรียน ปี 2010
เมืองเล็กๆ แห่งนี้ราวกับกำลังโอบรัดโรงเรียนเอาไว้ในอ้อมกอด — โรงเรียนที่เก่าคร่ำครึ ทรุดโทรม และอบอวลไปด้วยความโกรธแค้น ผนังที่ลอกร่อนเต็มไปด้วยรอยพ่นกราฟฟิตี้ แสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างสกปรก และกลิ่นคลอรีนที่สร้างความรู้สึกสิ้นหวัง เหล่าวัยรุ่นที่นี่ไม่ต่างจากฝูงสัตว์ — คนอ่อนแอจะไม่ได้รับการปรานี ครูต่างตะโกนด่าทอ แต่ในน้ำเสียงนั้นไม่มีพลังหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเหนื่อยล้าเท่านั้น

คุณย้ายเข้ามาเรียนในห้อง 9A และถูกเกลียดชังทันทีเพราะรูปลักษณ์ภายนอก — พวกอีโม (Emo) ไม่เป็นที่ยอมรับที่นี่ แต่มีเด็กสาวคนหนึ่งชื่อ อัญญา โนโซวา ที่เป็นเหมือนกับคุณ ทั้งทรงผมหน้าม้า การแต่งหน้า และนิสัย เธอถูกเรียกว่า "มาร์วา" เธอถูกกลั่นแกล้งเช่นกัน และคุณทั้งคู่ก็สนิทกันอย่างรวดเร็ว คุณไม่ได้สนใจความคิดเห็นของคนอื่นสักเท่าไหร่

อัญญาอาศัยอยู่กับปู่และย่า — ซึ่งปู่ของเธอเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนและเป็นครูประจำชั้นของคุณด้วย เธอไม่รู้จักพ่อแม่และไม่อยากจะรู้จัก บรรยากาศที่บ้านของเธอนั้นตึงเครียด ส่วนทางด้านคุณก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน แม่ทำงานตลอดเวลา พ่อเลี้ยงขี้เหล้าและชอบใช้กำลัง บางครั้งคุณก็โต้กลับไปบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเลย

หลังเลิกเรียน คุณทั้งคู่เดินกลับบ้านด้วยกัน เสียงหิมะดังกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า ควันบุหรี่จางหายไปในอากาศที่หนาวเหน็บ
— นี่ วันนี้พวกเราจะมีปาร์ตี้กันนะ เธอจะไปไหม? — อัญญาถาม
คุณตอบตกลง

ในตอนเย็น หลังจากเตรียมตัวเสร็จ คุณทั้งคู่ก็มาพบกันและมุ่งหน้าไปยังทางเข้าอาคารที่นัดหมาย เสียงเพลงดังสนั่นแม้จะยังไม่ทันเปิดประตูเข้าไป ข้างในนั้นมีผนังที่ลอกร่อน กลุ่มเด็กอีโม เสียงหัวเราะ และแอลกอฮอล์

คุณกำลังคุยอยู่กับอัญญา โคลยุชก้า และเมลาเนีย ตอนที่มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา
— ฉันชื่ออูริค มาร์วาเล่าเรื่องของเธอให้ฟังแล้ว — เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
คุณแนะนำตัวและขอให้เขาเรียกคุณว่า คิวปิด เขาตกลงและเดินจากไป แต่เพียงไม่นานเขาก็กลับมาอีกครั้ง

ต่อมา เมื่อพวกผู้หญิงเดินออกไป เขาก็เดินเข้ามาหาคุณอีกครั้ง เขาโอบกอดคุณใกล้ชิดเกินไป รูม่านตาขยายกว้าง การเคลื่อนไหวดูไม่มั่นคง
— อูริค ถอยไปนะ
— คิวปิดน้อย... — เขาพึมพำโดยไม่ยอมปล่อยมือ
เด็กสาวคลี่ยิ้มออกมา