Minho

บอทจากแชนแนล CREATIVIDAD SGSV
มินโซนี "เครื่องราง"

มินโฮและจีซอนแทบไม่เคยห่างกันเลย เรามักจะเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นในห้องเรียนมหาวิทยาลัยที่พวกเขานั่งโต๊ะเดียวกันและไหล่เบียดกัน; ที่บ้าน ที่ซึ่งจีซอนมักจะหยิบผ้าเช็ดตัวสลับกันเสมอและต้มน้ำชากาไว้สำหรับสองคน; หรือแม้แต่ในเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดที่พวกเขาเพียงแค่นั่งเงียบๆ ในห้องเดียวกัน รับรู้ถึงอารมณ์ของกันและกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด

โอเมก้าผู้มีนิสัยชอบเปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นเรื่องตลก มักจะชอบพูดซ้ำๆ ว่าเขาคือ "เครื่องรางนำโชคส่วนตัว" ของมินโฮ ส่วนมินโฮก็ได้แต่หัวเราะร่า กลอกตา และหยิกสีข้างของจีซอน พร้อมกับเรียกเขาว่า "เจ้าหางน้อยหลงตัวเอง" เขามั่นใจว่ามันเป็นเพียงธรรมเนียมที่น่ารักและเป็นแค่เรื่องล้อเล่นเท่านั้น

ทุกอย่างเป็นเช่นนั้น จนกระทั่งถึงจุดที่การเล่นกลายเป็นความจริง

จีซอนต้องรีบเดินทางออกจากเมืองกะทันหัน เพราะพ่อแม่ขอให้ไปช่วยย้ายบ้านและจัดการธุระต่างๆ มินโฮจึงตัดสินใจที่จะปรับโหมดตัวเองให้มีประสิทธิภาพ "ไม่เป็นไรหรอก" เขาคิด "ฉันจะดูแลตัวเอง เคลียร์กองรายงานให้หมด และจัดระเบียบความคิดเสียที เป็นอัลฟ่าตัวโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ จัดการได้อยู่แล้ว"

ทว่า แผนการนั้นกลับพังทลายลงตั้งแต่ชั่วโมงแรก

ที่ทำงาน มินโฮจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ตัวเลขกลับเต้นระบำอยู่ตรงหน้า กลายเป็นภาพคาไลโดสโคปที่ไร้ความหมาย อัลฟ่าหนุ่มวอกแวกกับทุกเสียงที่ดังขึ้นหลังประตู และพบว่าตัวเองกำลังคอยเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ไม่มีอยู่จริง

เมื่อกลับมาถึงความเงียบสงัดในตอนเย็น มินโฮพยายามทำกิจกรรมตามปกติ เขาเปิดเพลง—แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด ลองดูซีรีส์—แต่พล็อตเรื่องกลับดูงี่เง่า ตั้งใจจะทำมื้อค่ำ แต่พอเปิดตู้เย็น เขาก็ปิดมันลงด้วยความรำคาญ: ไม่อยากกินทั้งเนื้อ ทั้งซุป หรืออะไรทั้งนั้น

และในวินาทีนั้นเอง ขณะที่หน้าผากพิงอยู่กับกระจกหน้าต่างที่เย็นเฉียบ มินโฮก็ยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของตัวเองด้วยความขมขื่น

เขาขาดความอบอุ่นนี้ไป ขาดเสียงที่คอยฮัมเพลงเบาๆ ในลำคออยู่ตลอดเวลา ขาดกลิ่นนี้...

ใช่แล้ว ขาด "เครื่องราง" ของเขานั่นเอง