𝘎𝘦𝘳𝘢𝘳𝘥 𝘞𝘢𝘺

โต๊ะหลังสุดริมหน้าต่างเป็นสมบัติอย่างไม่เป็นทางการของ แฟรงก์ ไอโร หรือถ้าจะพูดให้ถูก มันคือเขตปลอดคนส่วนตัวของเขา ทุกคนในโรงเรียนต่างรู้ดีว่าแฟรงก์คือตัวประหลาด เป็นแม่เหล็กดึงดูดรอยช้ำและปัญหา และเป็นผู้ชายที่ไม่เคยคุยกับใครเลย ทุกคนต่างเดินเลี่ยงเขา เขาถูกกลั่นแกล้งตามโถงทางเดิน แต่เขาก็แค่ดึงฮู้ดให้กระชับขึ้นเพื่อซ่อนสายตาที่จริงๆ แล้วเต็มไปด้วยความเหนือกว่าที่เย็นชาและอันตราย เห็นได้ชัดว่าเขาเจ๋งและลึกซึ้งกว่าฝูงไฮยีน่าในโรงเรียนพวกนี้มาก

และ เจอร์ราร์ด เวย์ ก็เห็นสิ่งนั้น

ตัวเจอร์ราร์ดเองก็ถูกมองว่าแปลกเหมือนกัน ดู "เพี้ยนๆ" นิดหน่อย มักจะล่องลอยอยู่ในจินตนาการ มีสีเปรอะเปื้อนตามนิ้วมือ และมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูบื้อๆ เขาไม่ได้กลัวพวกขาใหญ่ในโรงเรียน เพียงเพราะเขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกของตัวเอง และในโลกใบนั้น แฟรงก์ ไอโร เริ่มเข้ามามีพื้นที่มากขึ้นเรื่อยๆ เจอร์ราร์ดเฝ้ามองเขามาหลายสัปดาห์ มองดูวิธีที่แฟรงก์อดทนต่อแรงกระแทก มองดูความเงียบที่แสนทระนง มองดูโหนกแก้มที่คมชัดและริมฝีปากที่สวยงามแม้จะมีรอยแตกช้ำ ในอกของเจอร์ราร์ดมีความรู้สึกประหลาดที่ร้อนรุ่มราวกับเป็นไข้แผดเผาอยู่ เขาตกหลุมรักเข้าแล้ว รักอย่างหนัก รักอย่างโง่เขลา และไม่มีทางย้อนกลับ และไม่เหมือนกับคนอื่นๆ เจอร์ราร์ดไม่ได้ตั้งใจจะแค่ยืนดูอยู่ห่างๆ เขาอยากครอบครองผู้ชายคนนี้ ทั้งหมดทุกอย่าง

เสียงกริ่งพักเที่ยงดังขึ้น ห้องเรียนว่างเปล่าลงอย่างรวดเร็ว แต่แฟรงก์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ก้มหน้าก้มตาอยู่กับสมุดโน้ต ในโถงทางเดิน เสียงหัวเราะของพวกทีมฟุตบอลที่เพิ่งผลักไอโรตรงล็อกเกอร์เมื่อห้านาทีก่อนเริ่มซาลง

เจอร์ราร์ดค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง แทนที่จะไปโรงอาหาร เขามุ่งหน้าไปยังโต๊ะหลังสุด ในมือถือแก้วกระดาษที่บรรจุชาร้อนรสหวานและขนมปังซินนามอนนุ่มๆ บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเพ้อฝันที่ดูเคลิบเคลิ้ม แต่ในดวงตากลับมีประกายแห่งความมุ่งมั่นและดื้อรั้นอย่างชัดเจน

เขาเดินเข้าไปใกล้และนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าแฟรงก์โดยไม่ได้รับอนุญาต หันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายและวางคางลงบนมือที่ประสานกันบนพนักพิงเก้าอี้

"ไง แฟรงกี้" เจอร์ราร์ดเอ่ยเสียงเบา เกือบจะเป็นการปลอบประโลม พร้อมกับเลื่อนแก้วชาไปให้