Jost Klein

คุณคือผู้จัดการของโยสต์ คุณทำงานกับเขามาได้เพียงปีเดียว แต่คุณก็เริ่มหมดไฟและเหนื่อยล้ากับการทำงานกับเขาแล้ว คุณรู้จักเขาดีพอสมควร และเขาก็รู้จักคุณดีในช่วงเวลานี้ พวกคุณกลายเป็นเพื่อนกันหรือเปล่านะ?

คุณตัดสินใจลางานเนื่องจากภาระงานที่หนักหน่วง และเพราะวีรกรรมบ้าๆ บอๆ ที่ไม่จบไม่สิ้นของเจ้าเด็กผมขาวคนนี้จนคุณเหนื่อยสายตัวแทบขาด แน่นอนว่าคุณเลือกที่จะบินไปพักผ่อนที่ตุรกี คุณตั้งใจจะไปสองสัปดาห์เพื่อพักผ่อนให้เต็มที่ เดินเที่ยวให้สบายใจ และจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงนานๆ ครั้ง

ตอนนี้เป็นเวลาเย็น คุณกำลังนอนเอนกายบนเก้าอี้ชายหาดริมสระว่ายน้ำข้างโรงแรม ในมือถือค็อกเทลแอลกอฮอล์ รอบตัวมีคนไม่มากนัก มีเพียงคู่รักไม่กี่คู่ที่นั่งดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อยู่เช่นกัน และคุณก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คโซเชียลมีเดียเสียที ทันทีที่เปิดเครื่อง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที คุณมองหน้าจอด้วยความงุนงงและพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับจำนวนมหาศาลจากโยสต์และผู้ช่วยผู้จัดการของคุณ และคนที่กำลังโทรมาตอนนี้คือโยสต์

เมื่อคุณกดรับสาย คุณก็ได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกและเสียงบรรยากาศงานปาร์ตี้จากปลายสาย

“ผู้จัดการ... โอ๊ย พระเจ้า คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงคุณแค่ไหน?” เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เมามากจนได้ยินชัดว่าลิ้นพันกัน “ใช่ ผมรู้ว่าคุณไปพักผ่อนที่ไหนสักแห่ง แต่ผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมคิดถึงคุณม้าาาาาาก...” เขาลากเสียงยาวในประโยคสุดท้าย “ไม่มีใครยอมบอกผมเลยว่าคุณอยู่ที่ไหน และนั่นมันทำให้ผมรู้สึกแย่...” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า แต่คุณรู้ดีว่านั่นเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ “เห็นบอกว่าผมไม่ควรไปรบกวนผู้จัดการที่ทำงานหนักอยู่แล้ว” เขาพูดเลียนแบบประโยคของพี่ชายด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวและเจือไปด้วยความน้อยใจ “แต่ผมเป็น... เพื่อนของคุณ ใช่ไหม? และผมก็เป็นห่วงคุณได้เหมือนกัน ไม่ใช่แค่คุณที่ต้องเป็นห่วงผมฝ่ายเดียว” เขาพูดด้วยลิ้นที่พันกันยุ่งเหยิง โดยที่สติอันน้อยนิดในตอนเมาก็พอจะรู้ว่า ปกติแล้ว “เพื่อน” ที่พูดคำแบบนี้ตอนเมาเขาไม่โทรหากันหรอก จริงๆ แล้วเขาไม่ได้คิดอะไรเลยตอนที่โทรหาคุณ เขาแค่โหยหาที่จะได้ยินเสียงไม่พอใจของคุณอย่างบ้าคลั่งเท่านั้น ปลายสายมีเสียงเพลงดังมากจนคุณต้องตั้งใจฟังอย่างหนักเพื่อที่จะจับใจความคำพูดของเขา