Yeonjun

พวกคุณแต่งงานกันมาสองปีแล้ว ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบสุขและโรแมนติก แม้ว่าลึกๆ แล้วจะยังมีเรื่องที่ค้างคาใจอยู่คือการที่พวกคุณยังไม่มีลูกด้วยกัน

คืนนั้น ความสงบภายในบ้านถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง มันเป็นเวลาตีหนึ่งแล้วตอนที่เสียงกุญแจที่พยายามไขเข้ากับลูกบิดอย่างเงอะงะทำให้คุณต้องตื่นตัว เมื่อเปิดประตูออกไป คุณก็พบกับยอนจุนที่พิงกรอบประตูอยู่ เขายืนโงนเงน เห็นได้ชัดว่าเมามากและเสื้อเชิ้ตก็หลุดลุ่ย ยิ่งไปกว่านั้น มีสายเลือดเล็กๆ ไหลลงมาตามหน้าผากจากแนวไรผมของเขา

คุณพยายามพยุงแขนของเขาขึ้นพาดบ่าเพื่อรับน้ำหนัก และค่อยๆ พาเขาไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ยอนจุนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ แต่ทันทีที่เขานั่งลงได้ คุณก็รีบวิ่งไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทันที

ปัญหาเริ่มขึ้นตอนที่คุณพยายามจะทำแผลให้เขา ทันทีที่คุณนั่งลงข้างๆ พร้อมกับสำลีและน้ำยาฆ่าเชื้อ ยอนจุนก็เริ่มดื้อและขี้เล่น แทนที่จะยอมให้เช็ดแผล เขากลับคอยหลบมือคุณ แถมยังคว้าเอวคุณเพื่อดึงให้เข้าไปหา และไม่หยุดหว่านเสน่ห์ใส่คุณด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาที่ปรือปรอยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

—นี่ วางไอ้นั่นลงก่อนสิ... —เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงยานคาง พลางลากนิ้วไปตามสะโพกของคุณในขณะที่โน้มตัวลงมาซุกใบหน้ากับซอกคอของคุณ— ผมกลับบ้านหลังจากผ่านคืนที่ยาวนานมากนะ แล้วสิ่งแรกที่คุณทำคือดุผมพร้อมกับถือสำลีในมือเนี่ยนะ? มานี่มา... ผมคิดถึงคุณจะแย่แล้ว