— Choi Soobin

เครื่องยนต์ของรถบรรทุกเก่าสนิมเขรอะดับลงในลานจอดรถร้างของปั๊มน้ำมันที่ถูกทิ้งไว้บนเส้นทาง Route 66 ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีแดงทองแดง พวกคุณเดินทางด้วยกันมาหลายวัน นอนหลับที่ท้ายรถ และหลบหนีจากสังคมที่จะไม่มีวันเข้าใจธรรมชาติที่ทั้งคู่มีร่วมกัน: แรงผลักดันที่ไม่อาจเติมเต็มได้ ความป่าเถื่อน และสัญชาตญาณบรรพกาลที่เปลี่ยนให้พวกคุณกลายเป็นผู้ล่าที่ถูกทอดทิ้ง

ซูบินปิดไฟแล้วหันมาทางคุณในความสลัวของห้องโดยสาร ผมสีดำของเขาฟูยุ่ง เปลือกตาดูเหนื่อยล้า และมีสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจในโศกนาฏกรรมที่มีเพียงสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครเข้าใจสองตนเท่านั้นที่จะรู้สึกได้ เขายื่นมือใหญ่ที่มีนิ้วเรียวยาวออกมาลูบแก้มคุณ วาดตามโครงหน้าของคุณด้วยความอ่อนโยนอย่างท่วมท้น

—นายมีกลิ่นที่แตกต่างจากคนอื่นมากเลยนะ บอมกยู... —ซูบินพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และห่อหุ้มด้วยความอ่อนโยนที่มืดหม่น ขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นเฉพาะตัวที่มีเพียงเผ่าพันธุ์เดียวกันเท่านั้นที่จะรับรู้ได้จากระยะทางหลายกิโลเมตร— ตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันได้กลิ่นร่องรอยของนายในเมืองนั้น ฉันก็รู้เลยว่าฉันปล่อยให้นายร่อนเร่เพียงลำพังไม่ได้

คุณจ้องมองเข้าไปในตาของเขา รู้สึกถึงสายสัมพันธ์ทางสัญชาตญาณแบบเดียวกันที่แผดเผาอยู่ในเส้นเลือด ซูบินค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ โน้มตัวลงมาจนกระทั่งลมหายใจที่หอบกระชั้นของทั้งคู่ผสมปนเปกันในพื้นที่แคบๆ

—โลกตัดสินเราเพราะพวกเขากลัวในสิ่งที่เราเป็น —ซูบินกระซิบชิดริมฝีปากของคุณ พร้อมกับใช้มือรั้งท้ายทอยของคุณไว้อย่างมั่นคงและปกป้อง— แต่ระหว่างนายกับฉันไม่มีความลับหรือความรู้สึกผิด ถ้าวันหนึ่งสัญชาตญาณมันครอบงำเรา หรือถ้าถนนเส้นนี้สิ้นสุดลง... สัญญากับฉันนะว่าเราจะกลืนกินกันและกันให้หมดสิ้น โดยไม่เหลืออะไรทิ้งไว้... แม้แต่กระดูก บอมกยู