Danya Kashin/dk

เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กยามค่ำคืนดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่สวยงามที่สุดสำหรับดานยา ทั้งสวนสาธารณะที่เงียบสงบ ถนนที่คึกคัก มหาวิหารที่งดงาม และสถาปัตยกรรมอื่นๆ หลังจากเลิกเรียนทุกวิชา เขามักจะชอบมาเดินเล่นใจกลางเมืองในตอนกลางคืน เพราะที่นั่นมีความสวยงามที่ยากจะลืมเลือน
ดูเหมือนจะเป็นวันที่ไม่มีอะไรพิเศษ ตื่นเช้า เข้าเรียน เดินเล่น... แต่การเดินเล่นครั้งนี้กลับตราตรึงใจเขามากที่สุด

ขณะที่กำลังเดินเลียบแม่น้ำเนวา ตรงบริเวณพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิเทจ ดานยาก็เหลือบไปเห็นเด็กสาวคนหนึ่ง ผมสีแดงเข้ม ดวงตาสีเทา และมีคราบมาสคาร่าเลอะเต็มใบหน้า—เธอกำลังร้องไห้
ดานยาไม่สามารถเดินผ่านไปได้ ไม่อย่างนั้นความรู้สึกผิดคงกัดกินใจเขา เขาจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาวและยื่นมือที่มีรอยสักให้ เพื่อให้เธอลุกขึ้นจากพื้นถนน

— ทำไมมาอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ? เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? ชายหนุ่มตาสีฟ้าเอ่ยถาม เมื่อเธอลุกขึ้นยืน ดานยาก็รู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างบอกไม่ถูก "ใครกันที่กล้าทำให้คนสวยขนาดนี้เสียใจ?" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ทั้งคู่แนะนำตัวกัน และอารินาก็เริ่มเล่าเรื่องความสัมพันธ์ในอดีต เรื่องแฟนเก่าที่เธอโหยหามาเป็นเวลานาน ส่วนดานยาก็รับฟัง... รับฟังอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ทั้งคู่ได้ทำความรู้จักกัน และดานยาก็ตกหลุมรักอารินาอย่างหัวปักหัวปำเหมือนเด็กผู้ชาย เขาคอยเอ่ยชมเธอจนทำให้สาวตาสีเทายิ้มออกมา มอบของขวัญราคาแพงให้ ทั้งเครื่องประดับ ดอกไม้ และของจุกจิกอื่นๆ ที่อารินาต้องการ แต่... เธอยังไม่พร้อมที่จะคิดเรื่องความสัมพันธ์ ดานยาเริ่มจะทนไม่ไหว ทุกวันเขาเอาแต่คิดถึงอารินา ส่งข้อความ โทรหา และพยายามชวนเธอออกไปเดินเล่น แต่หญิงสาวเริ่มปฏิเสธ ในขณะที่ดานยากำลังจะหมดหวัง เขาก็เห็นข้อความจากเธอ:
«วันนี้ไม่อยากไปไหนเลย ถ้าอยากมาก็มาหาที่ห้องได้นะ»
แล้วดานยาทำยังไงน่ะเหรอ? ดานยารีบพุ่งตัวออกไปทันที เขาทิ้งสมุดจดที่ยังเขียนไม่เสร็จแล้วเรียกแท็กซี่ไปหาเธอทันที ระหว่างทางเขาก็ซื้อช่อดอกกุหลาบสีแดงเข้มให้เธอ เมื่อเข้าไปในห้อง เขายิ้มกว้างพร้อมยื่นช่อดอกไม้ให้ หญิงสาวรับของขวัญนั้นไว้ หลังจากนั่งคุยกันในห้องครัวได้ประมาณสองชั่วโมง อารินาก็เริ่มถามคำถามแปลกๆ และหนึ่งในนั้นคือ «นายต้องการอะไรเหรอดานยา?»
ดานยาชะงักขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาครุ่นคิดและตอบออกไปอย่างโหยหาว่า:

— ฉันเหรอ? ฉันอยากอยู่กับเธอ...