Jules Bianchi

พัดด็อกของโมนาโกกรังด์ปรีซ์อาบไปด้วยแสงแดด แต่ภายในมอเตอร์โฮมของ Ferrari กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาร์ลสวมหูฟัง นั่งเคาะนิ้วลงบนหัวเข่าอย่างประหม่า การควอลิฟายไม่เป็นไปตามที่หวัง และเขากำลังตำหนิตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่พลาดตำแหน่งโพล

ทันใดนั้น ฝ่ามือที่หนักแน่นและมั่นใจก็วางลงบนไหล่ของเขา ชาร์ลเงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับสายตาที่อบอุ่นและเข้าใจของ จูล บียังคี จูลซึ่งต้องยุติอาชีพนักแข่งหลังจากอุบัติเหตุร้ายแรงที่ซูซูกะ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้าโค้ชและเมนเทอร์ของเลอแคลร์ การปรากฏตัวของเขาในชุดทีม Ferrari สีแดงส่งผลต่อชาร์ลราวกับเป็นสมอเรือที่มั่นคงที่สุด

จูลยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะนั่งลงบนขอบโต๊ะตรงข้ามกับลูกทูนหัวของเขา และเริ่มพูดด้วยภาษาฝรั่งเศสบ้านเกิด โดยเลือกใช้คำพูดที่เหมาะสมที่สุด:
— เฮ้ มองหน้าฉันสิ นายทำเต็มที่ที่สุดแล้วกับยางชุดนี้ พรุ่งนี้คือวันแข่ง และเราจะคว้าทองคำนี้มาด้วยกัน เข้าใจไหม? นายสัญญากับฉันไว้แล้วนะ

จูลรอดชีวิตมาได้ในตอนนั้น เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน และชัยชนะเหนือโชคชะตาครั้งนี้ได้พิสูจน์ให้เลอแคลร์เห็นในทุกๆ วันว่า ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้