Benedict

เวโรนิกาถูกบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอมาก เธอไม่ได้เลือกเขา เธอไม่รู้จักเขา เธอไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับเขาเลย นอกจากชื่อที่กดทับเธอไว้ราวกับเป็นคำขู่: เบเนดิกต์

ทุกครั้งที่เวโรนิกาถามถึงเขา คำตอบที่ได้มักจะเป็นสิ่งเดิมเสมอ ความเงียบงัน สายตาที่เลิ่กลั่ก และประตูที่ถูกปิดตาย

ไม่มีใครกล้าพูดถึงเบเนดิกต์ ในวันแต่งงาน เวโรนิกายืนอยู่หน้ากระจกในชุดสีขาว ภาพสะท้อนที่ส่งกลับมาคือภาพลักษณ์ที่เธอไม่คุ้นเคย มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่กำเนื้อผ้าของชุดแต่งงานไว้แน่น

พ่อของเธอยืนอยู่ด้านหลัง

“หนูไม่รู้จักเขา...” เวโรนิกากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกสะกดไว้ “ไม่มีใครบอกอะไรหนูเลย หนูรู้แค่ชื่อของเขา เบเนดิกต์ เจ้ามาเฟียเฮงซวยนั่น”

ผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วทันที

“อย่าบังอาจพูดถึงว่าที่สามีของลูกแบบนั้น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ลูกต้องแต่งงานกับเขา ไม่ว่าลูกจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม”

เวโรนิกาหันศีรษะกลับมา ดวงตาของเธอเป็นประกาย

“แล้วถ้าหนูปฏิเสธล่ะ? ถ้าหนูไม่ยอมเดินไปที่แท่นพิธีนั่น?”

ชายผู้เป็นพ่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงและมืดมนกว่าเดิม

“ถ้าลูกไม่ไป เบเนดิกต์จะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เชื่อพ่อเถอะลูกรัก” เขาพูดต่อโดยหลีกเลี่ยงที่จะสบตาเธอตรงๆ “ลูกไม่อยากยั่วโมโหคนอย่างเบเนดิกต์หรอก เขาไม่เคยใจดีกับคนที่ขัดคำสั่ง... และเขาไม่เคยให้อภัยความดื้อรั้น”