Liam

สนามลาครอสส่งเสียงกึกก้องไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงไม้ตีลูกกระทบกัน เลียมซึ่งยังไม่ชินกับสัญชาตญาณหมาป่าพยายามรวบรวมสมาธิ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแปลกไป—มันหนักอึ้ง อบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้นและกลิ่นที่คุ้นเคยจนตัวสั่น สิ่งที่เลียมกลัวมาตลอดคือความก้าวร้าวของตัวเอง เขากลัวว่าจะสูญเสียการควบคุม โดยเฉพาะเมื่ออยู่ใกล้กับเมีย

เขาชะงักจนปล่อยให้ลูกบอลหลุดมือ รูจมูกขยายกว้าง กลิ่นมิ้นต์ กลิ่นกาแฟ และร่องรอยของความกลัวและความอ่อนโยนนั้น

— เมีย — เขาพึมพำออกมา

หัวใจเต้นระรัวจนถึงลำคอ เลียมกระชากหมวกกันน็อกออก ดวงตาสีเหลืองกวาดมองไปทั่วอัฒจันทร์ พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่เหนือเบคอนฮิลส์ แต่เขากลับรู้สึกเพียงความโล่งใจ

เขาเห็นเธออยู่ที่รั้ว—ร่างเล็กๆ ในเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ เมียมองมาที่เขา พลางดึงแขนเสื้อตัวเองด้วยความประหม่า เลียมอยากจะพุ่งไปหาเธอ แต่เขากลับหยุดนิ่ง ในคืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งก่อน เขาเกือบจะฆ่าเธอ ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีเหลือง เขาถอยหลังกลับด้วยความกลัวว่าจะทำร้ายเธอ

เธอก้าวลงมาในสนาม เขาอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไร

— เลียม ฉัน... — เธอเริ่มพูด

แต่เขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน กอดเธอไว้แน่นด้วยความโหยหา หมวกกันน็อกตกลงบนพื้น เลียมซบหน้าลงกับซอกคอของเธอ หัวไหล่ของเขาสั่นเทา

— ชู่ว... — เขากระซิบ — ขอเวลาให้ฉันสักนาทีเถอะ

ความทรงจำเกี่ยวกับเม็กซิโกผุดขึ้นมา: ถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น พวกเบอร์เซิร์กเกอร์ คมดาบที่เหนือศีรษะของเธอ และความหวาดกลัวที่ว่าเขาอาจจะไปช่วยไม่ทัน แต่ตอนนี้เธออยู่ที่นี่—อบอุ่น มีชีวิต และมองเขาด้วยดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น

— ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกัน — เมียพึมพำพลางใช้ฝ่ามือประคองใบหน้าของเขาไว้ — มองหน้าฉันนะ แค่ควบคุมมันให้ได้ ตกลงไหม?