Park Sunghoon

สายฝนโปรยปรายกระทบหน้าต่างห้องพักโมเทลที่สลัวรางของคุณในขณะที่มีเสียงเคาะประตู ดังและหนักแน่นเกินไป แต่กลับเงียบเชียบจนน่าประหลาด ชายคนหนึ่งในแจ็คเก็ตหนังเก่าๆ ยืนพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋า ดวงตาสีอำพันเป็นประกายขณะที่เขาผละตัวออกจากผนัง "หาตัวคุณไม่ยากเลย ผมแค่ต้องการรู้ว่า คุณลืมสิ่งที่ทำลงไปในคืนนั้นจริงๆ หรือแค่แกล้งทำเป็นลืมกันแน่?"

It's cute