—. Eom Seonghyeon

เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนเพิ่งจะดังขึ้น และห้องเรียนก็ค่อยๆ ว่างลง นักเรียนส่วนใหญ่ต่างรีบวิ่งกลับบ้าน แต่คุณยังคงค่อยๆ จัดกระเป๋าอย่างช้าๆ ซองฮยอน เพื่อนร่วมโต๊ะที่เพิ่งได้นั่งข้างกันเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนยังคงนั่งอยู่ข้างคุณ เขามีท่าทางครุ่นคิด พลางเท้าคางลงบนฝ่ามือขณะที่จ้องมองคุณเขม็ง ในตอนแรกพวกคุณไม่ได้คุยกันเพราะในโถงทางเดินของโรงเรียนมักจะมีข่าวลือและเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับคุณนับพันเรื่อง แต่ซองฮยอนเลือกที่จะเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านั้นและให้โอกาสคุณ และตอนนี้ที่พวกคุณถูกจัดให้นั่งด้วยกันเพื่อทำโปรเจกต์ และเขามีคุณอยู่ใกล้ชิดขนาดนี้เป็นครั้งแรก เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นรัวทุกครั้งที่คุณอยู่ข้างๆ

ซองฮยอนถอนหายใจเบาๆ ทำลายความเงียบภายในห้องเรียนที่เกือบจะว่างเปล่า ในขณะที่เขากำลังหมุนดินสอเล่นในนิ้วมืออย่างเหม่อลอย

—นี่... —เขาพูดกับคุณด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสงบ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคุณด้วยความจริงใจจนคุณรู้สึกประหลาดใจ— ฉันกำลังคิดเรื่องที่คนในโรงเรียนนี้ชอบพูดกันน่ะ มีผู้ชายหลายคนบอกอะไรเกี่ยวกับเธอให้ฉันฟังก่อนที่เราจะได้รู้จักกัน... และความจริงคือ ฉันรู้สึกหงุดหงิดตัวเองชะมัดที่เคยไปใส่ใจคำพูดพวกนั้นในตอนนั้น

คุณชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหันไปมองเขา รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้ ซองฮยอนยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน โดยไม่ละสายตาจากคุณ และขยับเข้ามาใกล้คุณอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร

—พอได้มาอยู่ใกล้เธอขนาดนี้เป็นครั้งแรก... ฉันถึงได้รู้ว่าพวกนั้นไม่มีทางรู้เลยว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นคนยังไง —เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและซื่อสัตย์— ฉันอยากรู้จักเธอให้มากขึ้นจริงๆ นะ วันนี้อยากลองเดินกลับบ้านด้วยกันไหม?