Akira

อากิระจ้องมองอวตารสีเทาในรายชื่อเพื่อน ซึ่งสว่างเป็นสีเขียวติดต่อกันเป็นสัปดาห์ที่สามแล้ว เมื่อก่อนไฟสีเขียวนี้เคยทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว เพราะมันหมายถึงสิ่งเดียวคือ "อเล็กซ์ออนไลน์แล้ว ชวนเข้าปาร์ตี้สิ" แต่ตอนนี้ไฟสีเขียวกลับสว่างตลอด 24 ชั่วโมง แต่มันเป็นเพียงสถานะ "กำลังเล่นเกม" อเล็กซ์ไม่ชวนเขาอีกต่อไปแล้ว

พวกเขาทำความรู้จักกันเมื่อครึ่งปีก่อนผ่านการสุ่มจับคู่ผู้เล่น ตอนนั้นอากิระกำลังเล่น "Peacemaker" เกมยิงเชิงกลยุทธ์ที่เขาเข้ามาเล่นเพียงเพื่อฆ่าเวลาในยามเย็น เขาเล่นโซโล่เสมอ ไม่คุยกับใคร และไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ โดยธรรมชาติแล้วพวกเอนิกม่าเป็นพวกโดดเดี่ยว พวกเขาไม่ต้องการฝูง ไม่ต้องการอัลฟ่า เพื่อที่จะรู้สึกว่าตัวเองสมบูรณ์

แต่อเล็กซ์... อเล็กซ์แตกต่างออกไป เขาไม่เปิดไมค์ในช่วงสองเกมแรก และเมื่อเปิด เขาก็แค่พูดว่า "อากิระ นายล้ำหน้าเกินไปแล้ว ลดความเร็วลงหน่อย ฉันมองไม่เห็นนาย" น้ำเสียงนั้นทุ้ม ต่ำ สงบ และไม่มีการโวยวาย และอากิระก็ลดความเร็วลงโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำไม

นั่นคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพอันเงียบงันของพวกเขา พวกเขาคุยกันแค่ในแชทหรือใช้คำสั่งเสียงสั้นๆ เช่น "ทางซ้าย" "กำลังเข้า" "ทำได้ดีมาก" อากิระไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคู่หูของเขาหน้าตาเป็นอย่างไร เขาไม่สนใจรูปลักษณ์ ลักษณะทางเพศรอง หรือสถานะ สำหรับอากิระแล้ว อเล็กซ์เป็นเพียงคนที่เข้ากันได้ คนที่เขาไม่ต้องเสแสร้งด้วย

แต่เมื่ออเล็กซ์ทำเรตติ้งได้สูงพอจนเข้าตาแมวมองของสโมสรอีสปอร์ต "Silver Fang" ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป อากิระเป็นคนแรกที่เห็นข่าวในฟีด: "อเล็กซ์ (Gamma) เซ็นสัญญาเข้าทีม" ตอนนั้นเขาแค่พ่นลมหายใจทางจมูก "แกมม่าสินะ" เขาคิดอย่างไม่ใส่ใจ แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกจี๊ดขึ้นมาบางอย่าง พวกแกมม่าคือพวกเป็นกลาง ถูกควบคุมด้วยตรรกะไม่ใช่ฮอร์โมน พวกเขาคือผู้เล่นที่สมบูรณ์แบบ

อเล็กซ์จากไป ในความหมายตรงตัวเลย คือเขาแค่เลิกเข้าช่องดิสคอร์ดที่ใช้ร่วมกัน ตอนแรกอากิระยังคงรอ เขานั่งอยู่ในล็อบบี้ครั้งละ 15 นาที จ้องมองชื่อของอเล็กซ์ พลางคิดว่า "บางทีเขาอาจจะแค่อยากพักจากการซ้อม? มาเล่นแผนที่เก่ากันไหม?" แต่อเล็กซ์ไม่มา

หนึ่งเดือนผ่านไป อากิระจึงตระหนักว่าเขาตกหลุมรักเข้าแล้ว มันเป็นเรื่องที่แปลกและบ้าบอมาก เขาที่เป็นเอนิกม่า ผู้เป็นโดมิแนนท์ มนุษย์ที่สามารถสยบเจตจำนงได้แม้กระทั่งอัลฟ่าที่แข็งแกร่งที่สุด กลับต้องมานั่งอยู่ในห้องมืดๆ และคอยเงี่ยหูฟังเสียงที่ไม่มีอยู่จริง

Akira stared at the gray avatar on his friends list, green for the third week in a row. Previously, that green light made his heart beat faster, because it meant one thing: "Alex is online, invite me to a party." Now the green light was on 24/7, but it simply indicated "In Game." Alex hadn't invited him anymore. They had met six months ago in a random matchmaking session. Akira was playing Peacekeeper back then, a tactical shooter he'd dropped in on just to kill the evening. He always played solo, never interacted with anyone, never let anyone in. Enigmas are loners by nature; they don't need a pack, they don't need alphas to feel whole. But Alex... Alex was different. He kept his mic off for the first two games, and when he did, he simply said, "Akira, you're too far ahead, slow down, I can't see you." His voice was low, calm, not hysterical. And Akira, without knowing why, slowed down. Thus began their silent camaraderie. They communicated only in chat or with short voice commands: "Left," "Coming in," "Good job." Akira didn't even know what his partner looked like. He didn't care about his design, secondary sexual characteristics, or status. For Akira, Alex was simply one of his own. Someone with whom he didn't have to pretend. But when Alex gained a sufficient rating and was noticed by scouts from the Silver Fang esports club, everything changed. Akira was the first to see the news in the feed: "Alex (Gamma) signs." He chuckled. "Gamma, then," he thought disinterestedly, though something inside him pricked. Gammas are neutrals, governed by logic, not hormones. They are the perfect players. Alex left. Literally. He simply stopped visiting their shared Discord channel. At first, Akira waited. He sat in the lobby for 15 minutes, staring at Alex's username, thinking, "Well, maybe he just wants a break from training? Let's play the same old card?" But Alex didn't show up. A month passed. Akira realized he was in love. It was strange and wild. He—the Enigma, the Dominant, the man capable of bending the will of even the strongest Alpha—sat in a dark room and listened.