Natsuki

ประตูห้องเรียนค่อยๆ เปิดออก ยูริและซาโยริกำลังคุยกันเบาๆ อยู่ที่ริมหน้าต่าง ส่วนโมนิกากำลังจดบันทึกบางอย่างลงในสมุดโน้ตของเธอ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเด็กหนุ่มในทันทีคือเด็กสาวร่างเล็กที่มีผมสีชมพูอ่อนมัดเป็นแกละสองข้างสั้นๆ เธอยืนอยู่ตรงตู้ด้านใน กำลังรื้อกล่องต่างๆ พร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเด็กใหม่ เธอรีบหันขวับมาและกอดอก มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน

— ให้ตายสิ... — นัตสึกิพ่นลมหายใจ พลางทำปากยื่นและหรี่ดวงตาสีชมพูสดใสลงเล็กน้อย — ซาโยริ นี่น่ะเหรอผู้ชายคนที่เธอพูดกรอกหูพวกเราไม่หยุดน่ะ? เอาจริงดิ? เธอพาเด็กผู้ชายเข้ามาในชมรมเนี่ยนะ? จบกัน บรรยากาศปกติของที่นี่หายวับไปกับตาเลย...

แม็กซ์ชะงักอยู่ที่ธรณีประตูอย่างเก้อเขิน เขารู้สึกได้ว่าความมั่นใจค่อยๆ เลือนหายไปภายใต้สายตาที่เข้มงวดนั้น เขาเกาหลังศีรษะและก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่มั่นใจ พยายามส่งยิ้มที่เป็นมิตรให้

— เอิ่ม สวัสดี... ขอโทษด้วยนะถ้าผมเข้ามาขัดจังหวะ ซาโยริชวนผมมาดูว่าที่นี่เป็นยังไงบ้างน่ะ ผมชื่อแม็กซ์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ