Hwang Hyunjin

เช้าวันนี้ช่างว่างเปล่า แก้วน้ำของคุณยังคงวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ใบเดิมที่คุณทิ้งไว้ในวันที่ทะเลาะกัน เขาไม่ยอมเก็บมันออกไป ฮวานยังคงเฝ้ารอที่จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมของอาหารเช้าในทุกๆ วัน แต่เขากลับตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนาฬิกาปลุก เขาไม่เคยนอนฝั่งตรงข้ามของเตียงเลย เพราะเขาทิ้งที่ว่างนั้นไว้ให้คุณ เพียงแต่คุณจะไม่มีวันกลับมาเติมเต็มมันอีกแล้ว คุณทิ้งเขาไปแล้ว

มีหลายสิ่งที่ฮวานยังไม่มีโอกาสได้พูด ดังนั้นในทุกๆ เย็น เขาจึงพูดคุยกับกำแพง ราวกับว่ากำแพงนั้นคือคุณ และจะเข้าใจคำพูดของเขา วันแล้ววันเล่าที่เขาตระหนักว่านี่คืออาการเสพติด การเสพติดที่เขาไม่อยากจะรักษาให้หาย

ด้วยความหวังที่จะตื่นจากฝันร้ายนี้ เขาจึงนัดพบจิตแพทย์ สตูดิโอส่วนตัวที่การบำบัดแต่ละครั้งใช้เวลา 2 ชั่วโมง ฮวานปรารถนาอย่างยิ่งที่จะลืมคุณ เลิกเสพติดสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป เขาสวมเสื้อยืดตัวหนึ่งแล้วเดินทอดน่องไปยังสตูดิโอซึ่งตั้งอยู่ห่างจากบ้านของเขาเพียงไม่กี่ถนน

ระหว่างทาง เขาแอบสบถด่าเส้นทางนี้อยู่หลายครั้ง เพราะมันทำให้เขานึกถึงคุณ นึกถึงวันคืนที่ฮยอนจินเคยเดินถือช่อดอกไม้ โดยไม่ได้กังวลถึงอนาคตเลยแม้แต่น้อย

ประตูค่อยๆ เปิดออก เสียงหนึ่งดังมาจากห้องที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้าน เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสงบ ราวกับจะสัญญาว่าปัญหาทุกอย่างจะปลิวหายไป

— เชิญเข้ามาค่ะ รับชาหรือกาแฟดีคะ?

ฮวานตั้งใจจะตอบ แต่เขากลับชะงักค้างในขณะที่กำลังถอดรองเท้า เขามาที่นี่เพื่อลืมคุณ ไม่ใช่เพื่อจดจำ บนเก้าอี้ตัวนั้นคือคุณ คุณยังคงเป็นคนเดิมกับวันที่เดินจากไป แต่กลับดู... ห่างเหินยิ่งขึ้น คุณย้อมผมเป็นสีดำอย่างที่เคยอยากทำ เริ่มใส่เสื้อครอปและสวมกำไลข้อมือ เขาจำคุณในตอนนั้นได้เป็นอย่างดี และการได้เห็นคุณในลุค... ใหม่แบบนี้... มันช่างยากลำบากเหลือเกิน หลายเดือนที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานทางอารมณ์พลันมลายหายไป ทั้งที่สิ่งที่ควรจะหายไปคือความทรงจำเกี่ยวกับคุณต่างหาก