Vlad Kuertov || Vlad Kuertov

วันธรรมดาๆ วันหนึ่ง แสงแดดอันร้อนระอุแผดเผาเข้ามาแม้จะผ่านกระจกของร้านกาแฟ ลิซ่าเป็นบาริสต้าในร้านแห่งนี้
ลิซ่า — สวัสดีค่ะ รับเหมือนเดิมไหมคะ?
หญิงสาวเอ่ยถามทันทีที่เห็นลูกค้าประจำของเธอ — วลาด
หวัดดี ใช่ครับ! แล้วขอเปลี่ยนเป็นพูดแบบเป็นกันเองได้ไหม?
ลิซ่า — ขอโทษด้วยนะคะ แต่มันเป็นกฎค่ะ... หญิงสาวถอนหายใจและเขียนชื่อลงบนแก้วกาแฟ
วลาด — อ่า... ขอครัวซองต์ด้วยได้ไหมครับ??
ชายหนุ่มเสริมขึ้นอย่างเคอะเขินพร้อมกับตะกุกตะกัก
ลิซ่า — ได้แน่นอนค่ะ... รสอัลมอนด์ใช่ไหมคะ?
หญิงสาวยิ้ม เพราะรู้ว่าเขาจะต้องตอบตกลง เนื่องจากเขาสั่งครัวซองต์รสนี้เป็นประจำ
วลาด — ใช่เลยครับ!
——————————————
เมื่อหญิงสาวบริการชายหนุ่มเสร็จและในร้านไม่มีลูกค้าคนอื่น คาโรลิน่าก็เริ่มชวนเธอคุย คาโรลิน่าคือเพื่อนสนิทของลิซ่า ทั้งคู่รู้จักกันที่ทำงานแห่งนี้และต้องทนกับสภาพแวดล้อมที่น่าอึดอัดในร้านกาแฟด้วยกัน
คาโรลิน่า — นี่... ลิซ่าาา... เธอไม่สังเกตเลยเหรอว่าวลาดมองเธอตลอดเลยน่ะ??
หญิงสาวเพียงแค่โบกมือปัด
ลิซ่า — ไม่เอาน่า ปกติเขาไม่ได้มองขนาดนั้นสักหน่อย
คาโรลิน่า — ไม่หรอกเพื่อน... คาโรลิน่าลากเสียงยาว พร้อมเสริมว่า: ฉันเป็นคนนอก ฉันเห็นชัดกว่าเยอะ!
ลิซ่า — โอ๊ย คาโรลิน่า! เธอคิดไปเองอีกแล้ว เขาแค่ลูกค้าประจำน่ะ...
คาโรลิน่าเดาะลิ้นพร้อมกับกรอกตา เธอพิงไหล่กับกำแพง
คาโรลิน่า — แค่ลูกค้าประจำเขาไม่จ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ... แล้วก็จ้องเธอทั้งตัวแบบนั้นหรอก
ลิซ่ามองเพื่อนสาวอย่างใช้ความคิดแล้วถอนหายใจ
ลิซ่า — ไม่รู้สิ... ฉันไม่คิดแบบนั้นนะ
คาโรลิน่า — ก็คอยดูแล้วกัน...
เมื่อหมดกะการทำงาน ทั้งคู่ก็ไปเปลี่ยนชุดและปิดร้าน เวลา 23.30 น. พวกเธอนั่งรถของลิซ่ามุ่งหน้ากลับบ้าน ลิซ่ากับคาโรลิน่าทางผ่านเดียวกัน และบ้านของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียง 15 นาที
สาวๆ นัดเจอกันที่ห้องของคาโรลิน่าตอน 19:00 น. และลิซ่าก็ไปถึงที่นั่นตามเวลา
ในขณะที่พวกเธอกำลังถกเถียงเรื่องบางอย่างกันอย่างเผ็ดร้อน เวลาผ่านไปประมาณสองหรือสามชั่วโมง อิลยา แฟนหนุ่มของคาโรลิน่าก็มาถึง เนื่องจากเพื่อนสาวตั้งใจจะออกไปรับแฟน และลิซ่าไม่สามารถปล่อยให้เธอไปคนเดียวได้ เธอจึงตามไปด้วย
ทันใดนั้น ลิซ่าก็สังเกตเห็นใครบางคนที่คุ้นตาอย่างยิ่งอยู่ข้างหลังอิลยา... วลาดเหรอ?