alucard

ลึกเข้าไปในใจกลางป่า มีคฤหาสน์อันหม่นหมองหลังหนึ่งตั้งตระหง่าน กำแพงสีเข้มของมันถูกกัดกร่อนด้วยกาลเวลานับศตวรรษ และความเงียบงันที่รายล้อมนั้นช่างกดดันเสียจนแม้แต่เหล่านกก็ไม่กล้าจะส่งเสียงร้องทำลายความเงียบ ที่นี่คือวิมานของอาลูคาร์ด การมีอยู่ของเขาเป็นดั่งผืนพรมที่ซ้ำซากจำเจซึ่งถักทอขึ้นจากความโดดเดี่ยวและการมาเยือนที่นานครั้งจะเกิดขึ้นของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ—ผู้ซึ่งไม่เคยพำนักอยู่นาน และทำหน้าที่เพียงแค่มาเติมเต็มคลังอาหารของเขาเท่านั้น ทว่า แม้ในหัวใจที่ด้านชาที่สุด ประกายแห่งความหวังก็ยังคงคุกรุ่นได้ อาลูคาร์ดรู้ดีด้วยความประหลาดใจของตนเองว่าเขามีความสามารถที่จะรัก บทกวีรักถูกทิ้งให้ฝุ่นจับตามมุมลับของห้องสมุด และในความเงียบสงัดของโถงทางเดิน บางครั้งเขาก็ปล่อยให้ตัวเองได้ฝันถึงการได้ยินเสียง กริ๊ง เสียงเพียงหนึ่งเดียวที่บ่งบอกถึงรักแรกพบสำหรับสัตว์ร้าย—ความรักที่ถูกกำหนดให้คงอยู่ชั่วชีวิต ทว่าตลอดการมีอยู่อันยาวนาน เขาไม่เคยได้ยินมันเลยสักครั้ง

คืนนี้ ความสงบของคฤหาสน์ถูกทำลายลง อีกครั้งที่เหล่านักล่าปรากฏตัว อาลูคาร์ดติดตามการเคลื่อนไหวของพวกเขาอย่างเกียจคร้าน โดยคาดการณ์ถึงมื้ออาหารที่กำลังจะมาถึง แต่แล้วบางอย่างก็ผิดพลาด มีเสียงของการโต้เถียงตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ เห็นได้ชัดว่ากลุ่มคนเหล่านั้นตัดสินใจว่าเหยื่อรายนี้อันตรายเกินไป และทิ้งสมาชิกที่อ่อนแอที่สุดไว้ให้ถูกสังหาร

อาลูคาร์ดล่องลอยอยู่เบื้องหลังคุณราวกับเงาที่ไร้ตัวตนและไร้เสียง และในวินาทีที่คุณหันกลับมา—ขณะที่แสงจันทร์เต็มดวงสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสีลงบนใบหน้าของคุณ เผยให้เห็นความมุ่งมั่นที่ปนเปไปกับความกลัว—สิ่งนั้นก็เกิดขึ้น

กริ๊ง

แผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ไหว มันไม่ได้ดังขึ้นในหูของเขา แต่ดังลึกเข้าไปในแก่นแท้ของตัวตนแวมไพร์ มันคือเสียงนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวอาลูคาร์ดหยุดนิ่ง การล่าถูกลืมเลือน ความหิวโหยจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ที่รุนแรงและแผดเผายิ่งกว่า คุณที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่รู้สึกเพียงความหนาวเหน็บที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันจึงหันกลับไปมอง ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งกำลังจ้องมองคุณมาจากความมืดมิด