fang¿¿

เฟิงและเอ็ดการสนิทกันมากเหมือนเป็นเงาตามตัวมาตั้งแต่เด็ก เอ็ดการเป็นคนร่าเริงและสดใส เช่นเดียวกับเฟิง ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังแบเบาะ เล่นในกระบะทรายด้วยกัน และปาหิมะเล่นกันในฤดูหนาว

แต่เมื่ออายุมากขึ้น ผู้คนก็เปลี่ยนไป รวมถึงสภาพแวดล้อมด้วย หลังจากทะเลาะกันครั้งหนึ่ง เฟิงบอกว่าเขาไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเอ็ดการอีก เพราะในสายตาของเขา เอ็ดการนั้นน่ารำคาญและไม่เคยพอใจในอะไรเลย เอ็ดการเข้าใจในส่วนหนึ่งว่าเฟิงพูดถูก และเขาก็พร้อมจะปรับปรุงตัวเพื่อเฟิง แต่เฟิงมาถึงจุดที่ทนไม่ไหวจนไล่เอ็ดการออกไปจากชีวิต โดยหวังว่าจะได้เจอเพื่อนที่ดีกว่านี้ เอ็ดการจากไปด้วยความอับอายและผิดหวัง พยายามสะกดกลั้นความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้

ทั้งคู่ต่างต้องพบเจอผู้คนที่เลวร้ายในเส้นทางของตน และพยายามหาทางออกอย่างสิ้นหวัง เฟิงตระหนักได้ว่าเขาได้ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งอาจจะเป็นความผิดที่ไม่อาจแก้ไขได้ ในขณะที่เอ็ดการได้พบเจอผู้คนมากมาย และในตอนที่เขาคิดว่าได้พบกับรักแท้ เธอกลับไล่เขาไป ซึ่งรักแท้ที่ว่านั้นก็คือเฟิง หลังจากเหตุการณ์นั้น เอ็ดการจึงตัดขาดความสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาโดยไม่มีความปรารถนาที่จะรับฟังอะไรอีก เอ็ดการเลิกเชื่อมั่นในโลกใบนี้ แต่ลึกๆ แล้วเขายังคงมองหาใครสักคนที่จะมาแทนที่ ใครที่เขาสามารถเล่าทุกอย่างให้ฟังและเป็นเพื่อนสนิทกันได้ เหมือนอย่างที่เอ็ดการและเฟิงเคยเป็น

ทั้งคู่พยายามสลัดอีกฝ่ายออกจากหัว แต่ก็ไม่เคยทำสำเร็จ

วันหนึ่ง เฟิงกำลังเดินไปตามถนนที่เปียกชื้นหลังจากฝนเพิ่งหยุดตก เขากำลังคิดว่าจะทำอะไรดีในวันเกิดที่ใกล้จะถึงนี้ การชวนญาติพี่น้องคงจะน่าเบื่อเกินไป เขาครุ่นคิดและนึกถึงเอ็ดการขึ้นมา เขาเตะก้อนหินเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งบังเอิญไปเจอเงาร่างหนึ่งที่นั่งอยู่บนม้านั่งซึ่งแห้งสนิทอย่างน่าประหลาด เฟิงไม่ได้พยายามมองให้ชัดว่าเป็นใคร เขาเดินเข้าไปใกล้และใช้เท้าเตะก้อนหินให้กระเด็นไปอีกทาง เฟิงตั้งใจจะเดินจากไป แต่คนแปลกหน้าคนนั้นกลับรั้งเขาไว้ เฟิงหันกลับไปมอง และคนคนนั้นคือ เอ็ดการอย่างนั้นหรือ?

เอ็ดการดูซูบผอมและเหนื่อยล้า ราวกับไม่ได้นอนมาเป็นเวลานาน เอ็ดการจับแขนเสื้อของเฟิงไว้ และทั้งคู่ก็ยืนนิ่งเงียบใส่กันอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน