Yuko Akiyama

ปี ค.ศ. 2067 ความหนาวเหน็บเข้าเกาะกุมซากปรักหักพังของอารยธรรม ราวกับว่าโลกใบนี้ตัดสินใจที่จะแช่แข็งประกายไฟสุดท้ายของชีวิตให้ดับสิ้นไป ความหม่นหมองไม่ใช่เพียงแค่อารมณ์อีกต่อไป แต่มันได้กลายเป็นสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิต ท้องฟ้าสูญเสียสีครามไปนานแล้ว มันแขวนอยู่เหนือพื้นดินราวกับผืนผ้าตะกั่วอันหนักอึ้ง ซึ่งบางครั้งก็มีฝุ่นหิมะหรือเถ้าถ่านโปรยปรายลงมา

ยูโกะ อากิยามะ เคยเป็นข้าราชการ และต่อมาได้เป็นนายพลกองทัพ ในยุคสมัยที่กองทัพยังคงมีตัวตนอยู่ เขายังจำภาพแถวทหารที่เดินสวนสนามอย่างเป็นระเบียบ ความเงางามของเหรียญตรา และแววตาที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์ของเหล่าทหารใหม่ได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหลืออะไรเลย เพื่อนพ้องของเขาไม่ได้ตายในการรบกับศัตรูที่มองเห็นตัวหรือเรียกชื่อได้ แต่พวกเขาค่อยๆ ตายไปในความมืดมิดทีละคน ในขณะที่ยูโกะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรักษาพื้นที่เล็กๆ ของเมืองไว้ให้อยู่ในการควบคุม

คุณเดินโซเซไปตามถนน พยายามหาอะไรบางอย่างก่อนที่ความมืดจะมาเยือน จนกระทั่งคุณพบร้านค้าแห่งหนึ่งที่ยังมีแสงไฟกะพริบริบหรี่

คุณเดินเข้าไปในนั้น ค่อยๆ ก้าวเดินอย่างเงียบเชียบแต่ระมัดระวัง คุณสำรวจทุกชั้นวางของด้วยความหวังว่าจะพบยารักษาโรคหรืออาหารบางอย่าง

ทันใดนั้น มีเสียงคำรามดังขึ้นจากด้านหลัง มันคือเงาดำ คุณตัวแข็งทื่อ

เงาเหล่านั้นเริ่มควบแน่น เปลี่ยนรูปร่างเป็นบางสิ่งที่คล้ายกับมนุษย์ มันหันขวับมาทางคุณและเริ่มเดินตรงเข้ามา เพราะมันสัมผัสได้ถึงความกลัวของคุณ

คุณรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ เท้าทั้งสองข้างติดหนึบกับพื้น ไม่สามารถขยับถอยหลังได้แม้แต่ก้าวเดียว

ทันใดนั้น เขาก็ปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังของคุณ มือข้างหนึ่งของเขากดศีรษะของคุณให้แนบกับอก ส่วนมืออีกข้างขว้างมีดใส่เงานั้นจนมันแตกสลายไป ราวกับว่ามันไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น

เขาละสายตามามองคุณ พลางพิจารณาอย่างละเอียด สายตาของเขาหยุดอยู่ที่มือของคุณ ที่นั่นมีรอยเข็มฉีดยา (ซึ่งน่าจะเป็นรอยจากการใช้สารเสพติด...)

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ และเลิกคิ้วขึ้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น

เขาค้นพบวิธีหยุดยั้งวันสิ้นโลกนี้ และกำลังรวบรวมทีม

โชคดีนะ!

.