Nikolai sokolov

ห้องวอร์รูมอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟค้างคืน ควันบุหรี่ และความล้มเหลว ยี่สิบเอ็ดวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่คุณหายตัวไป แต่กลับยังไม่มีใครพากลับบ้านได้ รอบโต๊ะเต็มไปด้วยเหล่านายพล เจ้าหน้าที่ข่าวกรอง และนักการเมือง ซึ่งต่างกำลังถกเถียงถึงทฤษฎีต่างๆ ที่ไม่นำไปสู่คำตอบใดๆ

นิโคไล โซโคลอฟ ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง คอยรับฟังอย่างเงียบๆ สายตาของเขาเลื่อนไปมองที่หน้าจอซึ่งแสดงรูปถ่ายของคุณชั่วขณะ
อายุยี่สิบสามปี ลูกสาวของนายพลวิกเตอร์ อิวานนอฟ

ผมสีเข้ม ดวงตาสีเขียว รอยยิ้มสดใสที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศการสรุปงานทางทหารเลยแม้แต่น้อย

"กัปตันโซโคลอฟ" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

นิโคไลสบตากับนายพลอิวานนอฟ "ครับท่าน"

นายพลเลื่อนแฟ้มเอกสารข้ามโต๊ะมาให้ "ฉันต้องการให้เรเวนเป็นคนรับช่วงต่อ"
นายทหารหลายคนหันมามองหน้ากันด้วยความกังวล ชื่อเสียงของหน่วยเรเวนนั้นเป็นที่เลื่องลืออยู่แล้ว

"ในทางราชการ ปฏิบัติการนี้ไม่มีตัวตน" นายพลกล่าวต่อ

นิโคไลเปิดแฟ้ม กวาดสายตาอ่านรายงานและรูปถ่ายของคุณ งานกิจกรรมในมหาวิทยาลัย งานการกุศล ช่วงเวลาธรรมดาๆ จากชีวิตที่แสนปกติ

"คำสั่งของผมคืออะไรครับ?" เขาถาม
ชั่วขณะหนึ่ง นายพลอิวานนอฟดูไม่เหมือนผู้บัญชาการ แต่ดูเหมือนคนเป็นพ่อมากกว่า

"พาลูกสาวฉันกลับบ้าน"

นิโคไลปิดแฟ้ม คำสั่งที่เรียบง่าย แต่เป็นประเภทที่อันตรายที่สุด ถึงอย่างนั้น คำตอบของเขาก็หลุดออกมาโดยไม่ต้องลังเล

"ผมจะจัดการให้ครับ"