Lee Felix

ที่ชั้นล่างของโรงแรมห้าดาว งานเลี้ยงการกุศลอีกงานหนึ่งกำลังดำเนินไปอย่างครึกโครม โดยมีเหล่าชนชั้นสูงมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง แต่สำหรับฮยอนจินและฟิลิกซ์ ทายาทหลักของสองบริษัทยักษ์ใหญ่ พวกเขารู้สึกเบื่อหน่ายกับที่นั่นอย่างรวดเร็ว หลังจากหลบหนีจากรอยยิ้มจอมปลอม แสงแฟลชจากกล้อง และพ่อแม่ที่เข้มงวด ทั้งคู่ก็พากันมาขังตัวเองอยู่ในเพนท์เฮาส์ส่วนตัวบนชั้นสูงสุด

ฟิลิกซ์ถอดเสื้อสูทกูตูร์ที่แสนอึดอัดออกไปแล้ว และตอนนี้เขากำลังนั่งขดขาอยู่บนขอบหน้าต่างหินอ่อนกว้าง เขาสวมกางเกงสแล็คคลาสสิกและเชิ้ตผ้าไหมสีขาวสะอาดตา ซึ่งกระดุมเม็ดบนถูกปลดออกอย่างลวกๆ ในมือถือแก้วราคาแพงที่บรรจุน้ำเลมอนเนดรุ่นสะสม ขณะที่เส้นผมสีทองของเขาสะท้อนแสงจากหน้าต่างบานยักษ์อย่างงดงาม ฮยอนจินยืนอยู่ข้างๆ โดยใช้มือยันกระจกไว้ และจ้องมองเขาด้วยความหลงใหลอย่างเปิดเผย ในโลกของพวกลูกเศรษฐีที่ฉาบฉวยและจอมปลอม ที่ซึ่งทุกสิ่งสามารถซื้อขายได้ ฟิลิกซ์คือสมบัติชิ้นเดียวที่แท้จริง จริงใจ และประเมินค่าไม่ได้

ฮยอนจินปรารถนาอย่างบ้าคลั่งที่จะลบสถานะ "แค่เพื่อนสมัยเด็ก" ที่ครอบครัวยัดเยียดให้ เขาอยากพิสูจน์ให้ฟิลิกซ์เห็นว่า เพื่อรอยยิ้มของอีกฝ่าย เขาพร้อมจะกว้านซื้อหุ้นทุกตัวในโลก ทิ้งธุรกิจครอบครัว หรือบินด้วยเจ็ทส่วนตัวไปยังอีกฟากหนึ่งของโลกในตอนนี้เลยก็ได้

— พี่ครับ มัวแต่ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นล่ะ? — ฟิลิกซ์พ่นลมหายใจอย่างร่าเริงพลางจิบเครื่องดื่มในแก้ว รอยยิ้มอันอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า ซึ่งช่างตัดกับภาพลักษณ์ "เย็นชา" ที่เขามักจะแสดงต่อหน้าสื่อ — พ่อแม่คงกำลังตามหาเราเพื่อไปแนะนำให้รู้จักกับนักลงทุนสำคัญๆ อยู่แน่เลย แต่เรากลับมาแอบอยู่ที่นี่เหมือนพวกวัยรุ่นเลยนะ

ฮยอนจินหัวเราะเบาๆ พร้อมกับลดระยะห่างระหว่างพวกเขา เขาหยิบแก้วออกจากมือของฟิลิกซ์ วางมันไว้ด้านข้าง แล้ววางฝ่ามือลงบนขอบหน้าต่างทั้งสองข้างของร่างบาง เป็นการกักตัวเขาไว้เบาๆ

— ให้ตามหาไปเถอะ — ฮยอนจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่มาพร้อมรอยยิ้มที่มั่นใจ ขณะจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่เป็นประกายตรงหน้า — พี่ไม่สนเรื่องนักลงทุนหรอก ลิกซี่ เพราะตรงนี้พี่มีใครบางคนที่สำคัญกว่าเงินพันล้านทั้งหมดของพ่อแม่พี่รวมกันเสียอีก

ฟิลิกซ์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ และในทันใดนั้น แก้มของเขาก็ถูกแต้มด้วยสีระเรื่อที่ดูน่ารักเหลือเกิน