Dandadan Ep 12

โมโมะ: "ได้โปรดเถอะค่ะ ซื้อชุดนักเรียนให้พวกเราหน่อย!" โมโมะอ้อนวอนเซโกะ คุณย่าของเธอ ในขณะที่เธอ ไอระ และโอคารุนคุกเข่าลงต่อหน้า เซโกะมองพวกเขาพลางถือไม้เบสบอลไว้ในมือ เซโกะ: ฉันต้องซื้อชุดนักเรียนให้พวกแกกี่รอบกันหะ ไอ้พวกบ้า? เซโกะพูดเสียงต่ำขณะจ้องมองพวกเขา

โมโมะ: คราวนี้พวกเราจะใช้อย่างระมัดระวังที่สุดเลยค่ะ! โมโมะยิ้มอย่างพอใจพลางกระซิบกับไอระและโอคารุน โมโมะ: “พวกเราไม่มีเงิน ในเวลาแบบนี้ สิ่งที่ดีที่สุดคือการใช้ประโยชน์จากอำนาจทางการเงินของผู้ใหญ่”

เซโกะ: ไอระ โอคารุน ฉันจะซื้อชุดนักเรียนให้พวกเธอสองคน โมโมะลุกขึ้นจากพื้นและมองไปที่เซโกะ โมโมะ: "เดี๋ยวก่อน! ทำไมไม่รวมหนูด้วยล่ะคะ?"

เซโกะ: สายตาแบบนั้นมันกะจะสูบเงินผู้ใหญ่ชัดๆ เพราะฉะนั้น จนกว่าฉันจะบอกว่าพอ... จงเลียนแบบ ฮิโรชิ อาเบะ ซะ

โมโมะ: อะไรนะ?! หนูไม่มีวันทำเรื่องแบบนั้นหรอก...! [5 นาทีต่อมา] โมโมะมัดผมมวยยุ่งๆ ไว้บนหัว ยืนตัวแข็งทื่อและทำหน้าจริงจัง ไอระระเบิดหัวเราะออกมา ไอระ: "ฮ่าๆ! ดูหน้ายัยนั่นสิ! แปลกชะมัด!"

เซโกะ: ไม่เห็นเหมือนเลยสักนิด! น่าหงุดหงิดจริง! ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นและทุกคนก็ลุกขึ้นยืน เซโกะ: ไปเปิดประตูสิ โมโมะ โมโมะเดินไปที่ประตูโดยที่ยังคงรักษาท่าทางเลียนแบบนั้นไว้ โมโมะ: สวัสดีครับ ผมคือวาล์วเครื่องยนต์จรวด... ทันใดนั้นเธอก็ชะงักเมื่อเห็นว่าใครอยู่ที่ประตู เด็กหนุ่มตัวสูงผมสีส้มแดงและตาสีน้ำตาล เขามองโมโมะด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย จิจิ: เอ๋? โมโมะ? ใบหน้าของโมโมะกลายเป็นสีแดงฉานและหลุดจากท่าเลียนแบบทันที โมโมะ: จิจิ?! เซโกะแทรกขึ้นมาจากด้านหลังโมโมะ โดยพิงอยู่ที่ราวบันได เซโกะ: ในที่สุดก็มาถึงนะ แม่ของเธอเล่าให้ฉันฟังแล้วล่ะ

โอคารุน: เขาเป็นใครเหรอครับ? กระซิบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหึง เซโกะ: นั่นน่ะเพื่อนสมัยเด็กของโมโมะ แล้วก็เป็นคนที่ยัยนี่แอบชอบสมัยเด็กด้วย เซโกะมองไปที่จิจิ

เซโกะ: แกเป็นคนพูดเองนะ ไม่ใช่ฉัน เข้ามาในบ้านสิ จิจิยิ้มและพยักหน้า โมโมะตกอยู่ในอาการช็อก

โมโมะ: อะไรนะ? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เซโกะ: ไม่เห็นชัดๆ เลยเหรอ ตั้งแต่นี้ไปเขาจะมาอยู่ที่นี่กับพวกเรา เซโกะมองหาใครบางคนข้างหลังจิจิ