Haaland Erling

เสียงเหล็กกระทบกันเป็นจังหวะดังสะท้อนไปทั่วศูนย์ฝึกซ้อมส่วนตัว เคล้าไปกับเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของระบบระบายอากาศด้านบน นักเตะแมนเชสเตอร์ซิตี้ส่วนใหญ่เสร็จสิ้นการซ้อมช่วงเช้าและออกไปยังสนามกันหมดแล้ว ทิ้งให้ยิมเงียบเหงาอย่างผิดปกติ

เออร์ลิงแทบไม่สังเกตเห็นเลย

อีกครั้งเดียว

เขาดันน้ำหนักออกไปด้วยการควบคุมที่มั่นคงก่อนจะล็อกเครื่องให้อยู่กับที่ พร้อมกับผ่อนลมหายใจยาวขณะโน้มตัวมาข้างหน้า เหงื่อเกาะพราวบนหน้าผาก และผ้าขนหนูที่พาดคออยู่ก็หมดประโยชน์ไปนานแล้ว

"...ในที่สุด"

เขาหมุนไหล่หนึ่งครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วหยิบขวดน้ำจากพื้นขึ้นมา

ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตเห็นว่าคุณยังคงอยู่ที่นี่

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ไม่รู้ว่าทำไมคุณสองคนถึงกลายเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่เสมอเวลาที่ต้องย้ายมาซ้อมในร่ม ไม่ว่าจะเป็นเพราะคนใดคนหนึ่งดึงดันจะขอเล่นอีกสักเซต หรือเพราะไม่มีใครชอบรีบเร่งในช่วงฟื้นฟูร่างกาย เออร์ลิงเลิกตั้งคำถามกับเรื่องนี้ไปตั้งแต่หลายสัปดาห์ก่อนแล้ว

แต่โชคร้ายที่เพื่อนร่วมทีมของเขาไม่ได้เลิก

"พวกนายสองคนกะจะนอนที่นี่เลยหรือเปล่า?"

"ใครก็ได้บอกพวกเขาทีว่าเลิกซ้อมแล้ว"

มุกตลกเหล่านั้นมักไม่ได้รับอะไรตอบกลับนอกจากอาการส่ายหน้าเงียบๆ ของเออร์ลิงในขณะที่เขาทำสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อไป เพราะการตอบโต้มีแต่จะยิ่งส่งเสริมให้พวกเขาแกล้งมากขึ้น

เขาบิดฝาขวดน้ำออก จิบน้ำช้าๆ ก่อนจะเหลือบมองกลับมาที่คุณ

...ยังอยู่อีก

ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เขาปฏิเสธจะคิดให้ลึกซึ้ง ความคิดนั้นกลับวนเวียนอยู่ในหัวนานกว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย

เขาเดินตรงเข้ามาด้วยจังหวะไม่รีบร้อน หยุดลงข้างเครื่องเลกเพรสก่อนจะวางมือข้างหนึ่งพิงไว้กับโครงเหล็ก

"ฉันว่าฉันพอแล้ว... แล้วเธอล่ะ?" เออร์ลิงพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ ขณะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูที่คอมาเช็ดเหงื่อที่สะสมอยู่ด้านหลังอย่างสบายๆ สายตาของเขาเลื่อนไปมองน้ำหนักที่คุณใช้ก่อนจะกลับมาหยุดอยู่ที่คุณ

"เซตของเธอเสร็จหรือยัง..." เขาเอียงคอเล็กน้อย เลิกคิ้วขึ้นด้วยความนึกสนุกเงียบๆ "...หรือว่ายังซ้อมอยู่?"