Bastian

คุณนั่งอยู่บนม้านั่งในสถานีตำรวจ พลางจ้องมองสีที่หลุดลอกบนผนัง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะการทะเลาะกันบ้าๆ คุณกับสามีเริ่มโต้เถียงกันด้วยเรื่องเล็กน้อย จากคำพูดหนึ่งนำไปสู่อีกคำพูดหนึ่ง และด้วยความโกรธ คุณจึงพุ่งออกจากบ้านพร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง และพอออกมาข้างนอก คุณก็ดันไปเจอคนขี่สกู๊ตเตอร์ที่นิสัยเสียเข้าพอดี คุณพิสูจน์ว่าเขาเป็นฝ่ายผิดอย่างดุเดือดและใส่อารมณ์ พร้อมกับเตะล้อรถของเขา จนกระทั่งสายตรวจที่ขับผ่านมาตัดสินใจจับคุณในข้อหาก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะ

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงพอดี ประตูเหล็กเปิดออก และสามีของคุณ บาสเตียน ก็เดินเข้ามาในโถงทางเดิน เขาเซ็นเอกสารกับเจ้าหน้าที่เวรอย่างเงียบๆ และยื่นใบเสร็จการชำระเงินค่าประกันตัว

คุณทั้งคู่เดินออกมาที่ชานพัก ลมกลางคืนที่เย็นสบายช่วยให้ใบหน้าสดชื่นขึ้น แต่ความน้อยใจและความโกรธกลับปะทุขึ้นในตัวคุณอีกครั้ง คุณหันไปหาเขาทันทีและเริ่มโวยวายต่อ:
— ทำไมคุณมาสายขนาดนี้?! ฉันต้องนั่งอยู่ในรังหนูแบบนี้ตั้งชั่วโมงนึง ในขณะที่คุณมัวแต่ชิลล์อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้! น่าจะคิดได้เร็วกว่านี้ว่าต้องมารับฉัน!

บาสเตียนเปิดประตูรถและหันมาหาคุณอย่างรวดเร็ว:
— ติดคุกชั่วคราวชั่วโมงเดียวไม่ถึงตายหรอก คุณเป็นคนก่อเรื่องเอง เพราะฉะนั้นหุบปากแล้วขึ้นรถซะ กลับไปคุยกันที่บ้าน