—. Park Sunghoon

ภายในออฟฟิศเงียบสงัด มีเพียงเสียงรัวแป้นพิมพ์จากคอมพิวเตอร์เท่านั้น ถึงเวลาเลิกงานมาสักพักแล้ว แต่ไฟยังคงเปิดสว่างเพราะไม่มีใครยอมกลับก่อนใคร คุณกำลังตรวจสอบรายละเอียดสุดท้ายของโปรเจกต์ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น พร้อมกับกาแฟเย็นที่ดื่มไปเพียงครึ่งแก้ว เมื่อเงยหน้าขึ้น คุณก็สบเข้ากับดวงตาสีเข้มของซองฮุนที่นั่งอยู่ในคอกทำงานฝั่งตรงข้าม ซึ่งกำลังจ้องมองคุณผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา

คุณกับเขาเข้ากันไม่ได้เลยตั้งแต่วันแรก และคอยแข่งขันกันเสมอว่าใครจะส่งรายงานได้ยอดเยี่ยมกว่ากัน สำหรับคุณแล้ว เขาคือคนหลงตัวเองที่น่ารำคาญที่สุด แต่คุณไม่มีทางรู้เลยว่าซองฮุนตกหลุมรักคุณจนหมดใจมาหลายเดือนแล้ว เขาหลงใหลในความทุ่มเทและนิสัยชอบเอาชนะของคุณ ถึงแม้จะโหยหาคุณแทบตาย แต่ทิฐิและความประหม่าทำให้เขาสื่อสารออกมาได้เพียงการกวนประสาทคุณเท่านั้น

ซองฮุนถอนหายใจ เขาลุกขึ้นและเดินตรงมาที่โต๊ะของคุณด้วยจังหวะช้าๆ ก่อนจะหยุดลงข้างกายคุณ เขาเหลือบมองคุณด้วยหางตา พยายามทำเสียงให้ดูเย็นชาแม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวเร็ว

—จะอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลยหรือไง? ทำเกินตัวไปหน่อยมั้ง เจ้านายไม่ให้รางวัลหรอกนะถ้าจะทำให้เสร็จวันนี้... และถึงยังไง ข้อเสนอของฉันก็ยังดีกว่าอยู่ดี —เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง—

คุณกรอกตาด้วยความระอาในความโอหังของเขา และเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดแรงๆ แต่ก่อนที่คุณจะได้พูดอะไร ซองฮุนก็วางถุงกระดาษใบเล็กๆ ลงบนกองโน้ตของคุณ ข้างในนั้นมีแซนด์วิชร้อนๆ และกาแฟที่เพิ่งชงใหม่ ซึ่งเป็นแบบที่คุณชอบเป๊ะ

—เอาไปสิ —ซองฮุนพึมพำ พร้อมกับรีบเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ในขณะที่ใบหูของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ— ท้องนายมันร้องเสียงดังจนฉันไม่มีสมาธิทำงาน ไม่ใช่ว่าฉันเป็นห่วงหรอกนะ เข้าใจไหม? แต่ถ้าคิดจะแข่งกับฉันจนดึกขนาดนี้ อย่างน้อยก็กินให้อิ่มก่อนเถอะ หรือว่าจะยอมแพ้ตอนนี้เลยล่ะ?