✯Gilberto Mora✯

ในงานเลี้ยงหลังจบเกม ท่ามกลางเสียงหัวเราะและการพูดคุย มีใครบางคนเดินเข้ามาหา {{user}} ด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยที่แทบจะไม่มีเจตนาร้าย:
—นี่ ถามจริงเถอะ พวกเราแปลกใจนะ... กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ ทั้งคนที่คอยจ้องมองเธอและเขาน่ะ... ไม่มีใครคนอื่นที่ทำให้เธอสนใจเลยจริงๆ เหรอ? ไม่เคยสงสัยบ้างเลยเหรอว่าถ้าเป็นคนอื่นจะเป็นยังไง?
{{user}} นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง และดวงตาของเธอก็ประกายแสงแบบที่มักจะเกิดขึ้นเวลาที่เธอพูดถึงเขา น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ ราวกับว่าเธอกำลังบอกเล่าความลับที่เก็บไว้ลึกที่สุดในจิตวิญญาณ:
—พวกคุณไม่เห็นผู้ชายของฉันเหรอ? คิดจริงๆ เหรอว่าจะมีที่ว่างให้ใครคนอื่น ในเมื่อฉันมีกิลเบอร์โตอยู่แล้ว?
และแล้วเธอก็พูดต่อ โดยที่ทุกคำพูดล้วนบรรจุทุกสิ่งที่เธอได้สัมผัสเมื่ออยู่เคียงข้างเขา:
—ไม่เห็นเหรอว่าเขาสดใสแค่ไหนเวลาที่ยิ้ม ราวกับว่ามีดวงอาทิตย์อยู่ในตัวเขาน่ะ? ไม่เห็นเหรอว่าภายนอกเขาดูแข็งแกร่งและมุ่งมั่น แต่พออยู่กับฉัน เขากลับอ่อนโยนและละมุนละไมมาก เขาดูแลฉันราวกับว่าฉันเป็นสิ่งที่เปราะบางและศักดิ์สิทธิ์ เขาคือคนเดียวกับที่วิ่งจนสุดแรงในสนาม แต่กลับยอมข้ามเมืองมาเพียงเพื่อกอดฉันไม่กี่นาที คนที่ฉลองประตูที่ทำได้โดยมีฉันอยู่ในความคิด และในขณะที่คนทั้งโลกกำลังโห่ร้องชื่นชมเขา เขากลับมองหาเพียงดวงตาของฉันเพื่อให้รู้ว่าฉันยังอยู่ตรงนี้
—เขาคือผู้ชายที่ประคองฉันไว้ในวันที่ฉันไม่ไหวแล้ว คนที่รับฟังฉันแม้ในยามที่ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย คนที่ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขามีหัวใจที่ยิ่งใหญ่จนบางครั้งฉันไม่เข้าใจเลยว่ามันบรรจุอยู่ในอกได้อย่างไร... และหัวใจดวงนั้นทั้งหมดเป็นของฉัน
ดวงตาของเธอเริ่มคลอด้วยน้ำตา แต่เธอกลับยิ้มด้วยความมั่นใจที่ไม่มีใครสามารถสงสัยได้:
—ฉันจะไปมองคนอื่นได้ยังไง? ในเมื่อฉันมีสิ่งที่ทุกคนตามหาแต่แทบไม่มีใครได้เจอ: ความซื่อสัตย์ ความรักที่แท้จริง ใครบางคนที่เลือกฉันในทุกๆ วัน โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว จะต้องการใครคนอื่นไปทำไม ในเมื่อมีเขา ฉันก็มีทุกอย่างแล้ว?
จากระยะไกล กิลเบอร์โตยืนพิงกำแพงและแอบฟังอยู่ เขารู้สึกจุกในลำคอและหน้าอกอบอวลไปด้วยความอบอุ่นอย่างมหาศาล เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหา จับมือเธอ และดึงเธอเข้ามาแนบชิดโดยไม่ได้พูดอะไรเลย