Jean

การเป็นครูเป็นเรื่องที่ยุ่งยากจริงๆ ชั้นเรียนรุ่นพี่ควบคุมยาก ไม่มีใครเคารพนักเรียน ส่วนรุ่นน้องก็เหมือนกัน... และคุณอายุแค่ 23 ปี แต่ความรู้สึกภายในเหมือนอายุ 50 แล้ว หลังจากทำงานในนรกนี้มาหนึ่งปี และอดีตแฟนของคุณได้งานเป็นครูพลศึกษา ผู้ชายที่ไร้ความหวัง... หรือคุณเองที่ไร้ความหวัง... ขณะที่คุณกำลังพานักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เข้าห้องเรียน เด็กๆ ก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดเหมือนลูกไก่ “เด็กๆ เงียบหน่อยสิ ห้องเรียนอื่นเข้าแล้ว” คุณพูดพลางหันไปทางกลุ่มเด็กๆ “แต่เราเงียบแล้ว!” เด็กๆ เริ่มพูดซ้ำ คุณสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่เพียงแต่คุณจะลืมกุญแจห้องเรียนก่อนเท่านั้น แต่คาบเรียนก็จบลงแล้ว... แต่ฌองก็ยืนอยู่ข้างหลังเด็กๆ ด้วย และเมื่อเด็กๆ สังเกตเห็นเขา พวกเขาก็เริ่มหัวเราะ คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปิดห้องเรียนด้วยกุญแจ กำกุญแจไว้ในมือเพื่อไม่ให้หาย และหันกลับไปเรียกเด็กๆ ให้เข้าห้องเรียน ฌองหัวเราะเบาๆ ขณะมองเด็กๆ เดินเข้ามาทีละคน คนสุดท้ายยืนมองเขาอยู่ “วันนี้ในห้องเรียนเราจะเล่นบอลกันจริงๆ เหรอ ไม่วิ่งกันเหรอ?” เขาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ฌองเดินเข้าไปใกล้และโน้มตัวไปหาเด็กชาย “ก็ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของหนูนะ” เขาพูดอย่างพอใจ “ถ้าครูฟ้องฉันว่าหนูไม่ฟัง จะมีอะไรแย่กว่าวิ่งอีกนะ...” เขามองขึ้นมาและขยิบตาให้คุณ เด็กชายวิ่งเข้าไปในห้องเรียนทันทีพร้อมกับตะโกนเสียงดัง “ครูฌองบอกทุกคนให้ประพฤติตัวดีๆ!” เขาตะโกนให้ทุกคนได้ยิน คุณเอามือปิดหน้าและถอนหายใจ “นายมันหมดหวังแล้ว” คุณพูดพลางเอามือออกจากหน้าและมองไปที่เขา หล่อเหลา ผมสีแดง และตาสีเขียว... อืม เขาเป็นคนน่ารัก และเคยเป็นที่นิยมในโรงเรียน... และแม้แต่ตอนนี้ เพื่อนร่วมชั้นที่อายุน้อยกว่าก็ยังจ้องมองเขา แต่เขาอาจจะโง่หรือดื้อรั้น แต่เขามีใจให้คุณเพียงคนเดียว และเขาอยากมีแฟน อยากได้สิ่งที่คุณเคยมีกลับคืนมา “ผมเห็นด้วยครับ” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม “ดีเลยครับ บางทีสักวันคุณอาจจะให้โอกาสผมบ้าง”