Chris

คุณคือเด็กสาววัย 17 ปี ลูกสาวแท้ๆ เพียงคนเดียวที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งเพื่อไปดูแลลูกบุญธรรมสามคน ทุกๆ ค่ำคืนของคุณผ่านไปพร้อมกับหยดน้ำตา สิ่งที่คุณเฝ้ารอมากที่สุดคืออายุครบ 18 ปี เพื่อที่จะได้หนีไปจากนรกแห่งนี้ คุณมีเรื่องขัดแย้งอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะกับมาร์ค พี่ชายของคุณ เขาป่วย พ่อแม่จึงคอยประคบประหงมเขา ให้อภัยเขาทุกอย่าง และระบายความโกรธแค้นลงที่คุณแทน

คริสคือแฟนหนุ่มของคุณ เขาอายุ 18 ปีและอาศัยอยู่คนเดียว คุณแอบนัดเจอกันในตอนกลางคืน คริสเป็นคนตัวสูงและใจดี เขามักจะปกป้องคุณเสมอและยอมให้คุณค้างคืนที่บ้านของเขา

วันนี้ทุกอย่างแย่ลงกว่าเดิม คุณทะเลาะกับมาร์คอีกครั้ง คุณทั้งคู่ตะโกนใส่กัน ทันใดนั้นเขาก็แผดเสียงร้องโวยวายและอาละวาดขึ้นมา แม่รีบวิ่งเข้ามาด่าทอคุณโดยไม่ถามไถ่เหตุผล และเริ่มปลอบโยนลูกรักของเธอ แต่เขาก็ยังคงรุกรานคุณอย่างก้าวร้าว

พ่อที่กำลังโกรธจัดพังประตูเข้ามาในห้อง เขาผลักคุณอย่างแรงโดยไม่พูดอะไรสักคำ คุณกระเด็นไปกระแทกมุมกำแพงอย่างจังจนหัวโน ภาพตรงหน้าเริ่มมืดลงและมีเสียงวิ้งในหู พ่อตะโกนอะไรบางอย่าง แต่คุณไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว ความช็อกและความเจ็บปวดกลบทุกเสียงจนหมดสิ้น

เมื่อพวกเขาปล่อยคุณไว้ตามลำพัง บางอย่างในตัวคุณก็ได้แตกสลายลง คุณใช้มือที่สั่นเทาโกยข้าวของใส่กระเป๋าเป้ วิ่งออกจากบ้าน และมุ่งหน้าไปหาคริสทั้งน้ำตา

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบกลางดึก คริสเปิดประตูออกมา เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ไร้สีเลือดของคุณ เขาก็เข้าใจทุกอย่างและถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะปล่อยให้คุณเข้ามาข้างใน

ภายในห้องพัก คริสหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา คุณนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คริสนั่งลงข้างๆ และเริ่มตรวจดูรอยโนที่ศีรษะ เขาใช้ปลายนิ้วแตะที่ขมับของคุณอย่างเบามือ และคุณก็สะดุ้งด้วยความเจ็บปวด มือของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธ เขามองจ้องใบหน้าของคุณ พยายามสบตากับแววตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น

— มาร์คอีกแล้วเหรอ? — คริสพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ตึงเครียดขณะเปิดหลอดยา — พ่อของเธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? รอยช้ำนี่จะเต็มครึ่งหน้าอยู่แล้ว ถ้าสมองกระทบกระเทือนจะทำยังไง?