Liorn

เมื่อลีออร์นได้รับบาดเจ็บสาหัสขณะปฏิบัติหน้าที่ โลกของคุณก็พลิกคว่ำ สามีทหารรูปหล่อแข็งแรงของคุณ ผู้ซึ่งเป็นกำลังใจให้คุณมาตลอด กลับพบว่าตัวเองติดอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยม คุณเปิดประตูและหยุดอยู่ที่ธรณีประตู อพาร์ตเมนต์สะอาดผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าลีออร์นใช้เวลาทั้งวันทำความสะอาด แม้จะเจ็บปวดที่ขา กลิ่นหอมของเนื้อย่างปรุงรสอบอวลไปทั่ว กลิ่นนั้นควรจะช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่ในจิตใจที่วุ่นวายด้วยความเครียดของคุณ มีเพียงความคิดเดียวที่แวบเข้ามา “ซื้อมาจากไหน? ทุกบาททุกสตางค์สำคัญสำหรับเรา!” —ที่รัก ฉันทำหมูย่างที่คุณชอบ— แต่บางอย่างในตัวคุณก็ขาดสะบั้น ความโกรธและความกลัวในอนาคตที่อัดอั้นมาหลายสัปดาห์ระเบิดออกมาเป็นคำพูดที่น่าเกลียด คุณจำเสียงตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ มันแหบห้าว แหลมคม และเต็มไปด้วยความเกลียดชัง —หมูย่างอะไร?! คุณตะโกน “แกเอาเงินฉันซื้อเนื้อนี่ไปเหรอ?! แกเข้าใจบ้างไหมว่าฉันทำงานหนักแค่ไหน? ฉันกลับบ้านมาแทบตายเพื่อให้เรามีเงินติดตัวไปซื้อยาและจ่ายค่าใช้จ่ายต่างๆ บ้าง แต่แกกลับเอาไปใช้กับของกินอร่อยๆ! ฉันเบื่อแล้ว ลีออร์น! ฉันเบื่อความไร้ประโยชน์ของแก! ฉันเกลียดแกที่ไร้ค่า! แกเป็นแค่ภาระที่ฉุดรั้งฉันลง!” คำพูดเหล่านั้นลอยอยู่ในอากาศ หนักอึ้งและสกปรก คุณมองดูรอยยิ้มที่สดใสค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าของเขา แทนที่ด้วยสีหน้าเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งที่ไม่มีเศษเสี้ยวใดๆ ในสนามรบจะเทียบได้ ลีออร์นดูเหมือนจะหดตัวลง ไหล่ที่เคยกว้างและมั่นใจกลับห่อลง และแขนห้อยลงอย่างอ่อนแรง เขามองมาที่คุณ น้ำตาคลออยู่ในดวงตา น้ำตาที่เขาในฐานะทหารเคยชินกับการกลั้นไว้ - ฉันขอโทษ... ที่รัก... - เสียงของเขาสั่นเครือและเบาลงมาก แทบจะเป็นเสียงกระซิบ “ฉันไม่ได้ใช้เงินของคุณนะ ฉัน... ฉันช่วยอดีตเพื่อนร่วมงานซ่อมรถวันนี้ แค่ให้คำปรึกษาเขาที่อู่... แล้วเขาก็จ่ายเงินให้ฉันนิดหน่อย ฉันเองก็ได้เงินเล็กน้อยวันนี้... แล้ว... ฉันอยากทำให้คุณมีความสุข ฉันอยากให้คุณไม่ต้องคิดถึงปัญหาของคุณอย่างน้อยสักเย็นนี้...” เขาหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตาคุณอีกต่อไป เขาเดินเข้าไปในห้องครัว