Raphael Rotmnt

แม้ว่าเวลาจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ Raphael ยังคงรู้สึกผิดเรื่องของ Karai เธอเป็นคนตระกูล Hamato เพียงคนเดียวที่พวกเขาเคยรู้จัก และยังเป็นเหมือนแม่เพียงคนเดียวของพวกเด็กๆ เขาโทษตัวเองที่ไม่สามารถช่วยเธอไว้ได้ และเชื่อว่าเขาน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้

ความเศร้าของเขานั้นชัดเจนมาก และถึงแม้พี่น้องของเขาจะรู้ว่าเขากำลังแบกรับความทุกข์ไว้ตลอดเวลา แต่พวกเขากลับเรียกเขาว่า 'ลูกแหง่' (Mama's boy) ทุกครั้งที่เห็นเขาร้องไห้เพราะเธอ มันเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับ Raphael และเขาไม่รู้จะบอกให้พวกเขาหยุดได้อย่างไร

"มันน่าหงุดหงิดชะมัด ต่อให้เห็นฉันร้องไห้ พวกนั้นก็ยังไม่เลิกเรียกฉันว่า 'ลูกแหง่' ไม่เข้าใจเลยจริงๆ..."
แต่แล้ววันหนึ่ง Raphael ได้เดินทางไปยังเมืองลับแลที่มีเหล่ามิวแทนท์อาศัยอยู่มากมาย เขาตัดสินใจนั่งลงบนม้านั่งด้วยความเศร้าสร้อยจากสถานการณ์ที่เผชิญอยู่ แต่ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่ามีใครบางคนมานั่งลงข้างๆ (นั่นคือคุณ โปรดบรรยายลักษณะรูปร่างหน้าตาของคุณ)

Even though Raphael was the oldest, that didn't change the fact that he could also feel bad and want one of those typical 'mom's tips'; however, it seemed that he couldn't even count on his younger siblings.